Jednocześnie na rynku mebli tapicerowanych widoczny jest powrót wzorów, cieplejszych kolorów i organicznych form. Bouclé nadal jest obecne, ale przestaje być jedynym materiałem kojarzonym z nowoczesnym designem.

Prognozy dotyczące 2027 roku wskazują natomiast na dalszy rozwój materiałów o wyrazistej strukturze, naturalnym wyglądzie, rzemieślniczym charakterze oraz wysokich właściwościach użytkowych.

Tkaniny strukturalne najważniejszym trendem 2026 roku

Jednym z najbardziej widocznych kierunków w tkaninach obiciowych w 2026 roku jest znaczenie faktury.

Projektanci i producenci mebli coraz częściej wykorzystują materiały, których powierzchnia jest wyraźnie widoczna i wyczuwalna. Popularność zyskują szenile, bouclé, tweedy, tkaniny o grubym splocie oraz materiały przypominające naturalne, ręcznie wykonywane tekstylia.

Według Home Textiles Today tekstura pozostaje jednym z kluczowych kierunków rozwoju tkanin obiciowych. Producenci prezentują coraz więcej materiałów o mocnym splocie i przestrzennej powierzchni.

Trend ten jest również widoczny w prognozach Heimtextil Trends 26/27, gdzie istotną rolę odgrywają naturalność, nieregularność, rzemiosło oraz materiały eksponujące proces ich powstawania.

Szenil – jedna z najważniejszych tkanin meblowych

Szenil bardzo dobrze odpowiada na aktualne oczekiwania rynku. Jest miękki, ma charakterystyczną strukturę i pozwala uzyskać głębię powierzchni bez konieczności stosowania bardzo intensywnych wzorów.

W 2026 roku szczególnie interesujące są szenile o mocniejszym splocie i wyraźnej fakturze. Materiał może dzięki temu stać się jednym z najważniejszych elementów wizualnych sofy czy fotela.

Producenci tkanin rozwijają również odmiany szenili o zwiększonej odporności na zabrudzenia i intensywne użytkowanie.

Bouclé nadal modne, ale jego dominacja słabnie

Bouclé pozostaje ważnym materiałem w projektowaniu mebli tapicerowanych, jednak jego pozycja zaczyna się zmieniać.

Charakterystyczna pętelkowa powierzchnia przez kilka sezonów była jednym z najbardziej rozpoznawalnych trendów wnętrzarskich. W 2026 roku projektanci coraz częściej poszukują jednak innych sposobów uzyskania miękkiej i przestrzennej powierzchni.

Wśród alternatyw pojawiają się między innymi moher, len, mieszanki wełniane oraz performance chenille. Good Housekeeping, analizując wypowiedzi projektantów wnętrz, wskazuje na zmęczenie nadmierną popularnością bouclé, przy jednoczesnym utrzymaniu zainteresowania teksturą.

Nie oznacza to końca bouclé. Bardziej prawdopodobne jest przejście od dominacji jednego materiału do większej różnorodności struktur.

Welur i moher wracają do segmentu premium

Welur i aksamit pozostają ważnymi materiałami dla mebli z segmentu premium.

Ich zaletą jest sposób, w jaki reagują na światło. Nawet jednokolorowa powierzchnia może dzięki temu wyglądać na bardziej złożoną i dekoracyjną.

Moher dodatkowo odpowiada na trend luksusowych, miękkich i przyjemnych w dotyku materiałów.

Współczesne zastosowanie tych materiałów różni się jednak od klasycznych aranżacji. Welur może być wykorzystywany na prostych, organicznych bryłach, tworząc połączenie nowoczesnej formy i szlachetnej powierzchni.

Naturalny wygląd tkanin obiciowych

W 2026 roku bardzo mocny pozostaje trend naturalności.

Tkaniny coraz częściej mają wyglądać jak len, wełna, bawełna czy ręcznie tkany materiał. Jednocześnie nie muszą być wykonane wyłącznie z naturalnych włókien.

To istotna zmiana. Konsument oczekuje naturalnego wyglądu i przyjemnego dotyku, ale jednocześnie chce łatwej pielęgnacji i trwałości.

Dlatego coraz większą rolę odgrywają mieszanki włókien oraz tkaniny wykorzystujące rozwiązania technologiczne poprawiające odporność materiału.

Performance fabrics – piękna tkanina musi być również praktyczna

Jednym z najważniejszych trendów w tkaninach meblowych jest rozwój performance fabrics.

Materiały tego typu są projektowane z myślą o zwiększonej odporności na codzienne użytkowanie. Znaczenie mają między innymi:

• odporność na ścieranie,
• łatwe usuwanie zabrudzeń,
• odporność na rozlane płyny,
• trwałość koloru,
• łatwość pielęgnacji,
• odporność na intensywne użytkowanie.

Elle Decor, analizując trendy sof na 2026 rok, wskazuje performance fabrics jako jeden z istotnych kierunków rozwoju rynku mebli tapicerowanych.

Dla producentów mebli oznacza to zmianę oczekiwań klientów. Tkanina nie może być już wyłącznie dekoracyjna.

Tkaniny pet-friendly coraz ważniejsze

Rozwój materiałów przeznaczonych do domów ze zwierzętami jest częścią szerszego trendu funkcjonalizacji tkanin obiciowych.

Właściciele psów i kotów oczekują materiałów, które są odporne na intensywne użytkowanie i łatwe do utrzymania w czystości.

Dla producentów tkanin oznacza to konieczność łączenia odporności z atrakcyjnym wyglądem. Tkanina pet-friendly nie może wyglądać jak materiał techniczny.

Wzory wracają do mebli tapicerowanych

Po okresie dominacji gładkich, neutralnych tkanin na rynku ponownie pojawia się większe zainteresowanie wzorami.

W 2026 roku widoczne są przede wszystkim:

• kraty,
• paski,
• motywy kwiatowe,
• wzory botaniczne,
• geometria,
• motywy inspirowane tradycyjnymi tkaninami,
• wzory przypominające gobeliny.

Home Textiles Today wskazuje na rosnące zainteresowanie kwiatami, liśćmi, kratami i tkaninami o bardziej dekoracyjnym charakterze.

Kraty i paski inspirowane klasycznym krawiectwem

Szczególnie interesującym trendem jest wykorzystanie wzorów kojarzonych z odzieżą.

Tartan, krata, paski i materiały przypominające klasyczne tkaniny garniturowe coraz częściej trafiają na fotele, pufy, ławki i sofy.

Podczas High Point Market 2026 zwracano uwagę na powrót krat, tartanów, mocnych tekstur i materiałów inspirowanych klasycznym krawiectwem.

Kolory tkanin obiciowych 2026

Kolorystyka mebli tapicerowanych staje się bardziej zróżnicowana.

Nadal ważne pozostają:

• beże,
• kremy,
• piaskowe odcienie,
• naturalne brązy,
• oliwkowa zieleń,
• kolory ziemi.

Jednocześnie pojawiają się głębsze brązy, intensywne zielenie, błękity, odcienie ochry oraz bardziej zdecydowane akcenty kolorystyczne.

Heimtextil Trends 26/27 wskazuje między innymi na kolory inspirowane naturą – piaskowe, gliniane, oliwkowe i korowe – ale jednocześnie pokazuje miejsce dla bardziej intensywnych barw.

Powrót inspiracji latami 70.

Ważnym kierunkiem w meblach tapicerowanych są organiczne formy inspirowane latami 70.

Sofy i fotele stają się bardziej zaokrąglone. Pojawiają się niskie siedziska, miękkie podłokietniki, obłe oparcia i głębsze bryły.

The Spruce wskazuje na powrót organicznych, zaokrąglonych form meblowych inspirowanych estetyką lat 70.

W połączeniu z szenilem, welurem czy strukturalnym materiałem daje to charakterystyczny efekt miękkiego, komfortowego mebla.

Modułowe sofy i elastyczne systemy wypoczynkowe

Drugim ważnym kierunkiem rozwoju mebli tapicerowanych są systemy modułowe.

Ich popularność wynika między innymi z możliwości dostosowania konfiguracji do wielkości pomieszczenia.

Furniture News w prognozach na lata 2026–2027 wskazuje na znaczenie modułowości i elastycznych systemów wypoczynkowych.

Trend ten ma bezpośrednie znaczenie dla producentów tkanin. Materiał musi sprawdzać się na wielu elementach mebla i zachowywać podobny wygląd w różnych konfiguracjach.

Tkaniny obiciowe 2027 – naturalność i rzemiosło

Prognozy dotyczące 2027 roku wskazują na dalsze odejście od materiałów całkowicie pozbawionych charakteru.

Jednym z ważniejszych źródeł jest Future Snoops, które w 2026 roku przedstawiło podczas Interwoven cztery kierunki tkanin na 2027 rok: Exhale, Swift, Combe i Revive.

Nie są to dane sprzedażowe ani gwarantowane prognozy rynku. Są to profesjonalne prognozy trendów, dlatego należy traktować je jako wskazówkę dotyczącą kierunku projektowania.

Exhale – spokój i naturalne materiały

Kierunek Exhale koncentruje się na wyciszeniu, naturze i tworzeniu spokojnych przestrzeni.

Można oczekiwać większego zainteresowania materiałami o naturalnym wyglądzie, stonowanych kolorach i delikatnej strukturze.

Dla tkanin obiciowych oznacza to potencjalne umocnienie pozycji lnu, wełny, szenili i materiałów inspirowanych naturalnym tkactwem.

Swift – paski, struktura i swobodna elegancja

Swift wskazuje na rozwój bardziej swobodnej elegancji.

Ważną rolę mają odgrywać paski, wyblakłe kolory, strukturalne materiały i rozwiązania łączące komfort z trwałością.

Ten kierunek może szczególnie dobrze sprawdzić się w kolekcjach tkanin przeznaczonych do sof, foteli i mebli modułowych.

Combe – ponadczasowość i materiały z charakterem

Combe zwraca uwagę na trwałość, naturalność i materiały, które mogą z czasem nabierać charakteru.

W tym kierunku dobrze odnajdują się tkaniny przypominające tradycyjne materiały tkane, wełniane, lniane i tweedowe.

To istotna wskazówka dla segmentu premium, w którym klient coraz częściej szuka materiału wyróżniającego produkt, a nie tylko tkaniny spełniającej funkcję użytkową.

Revive – nieregularność i rzemieślniczy charakter

Revive jest szczególnie interesującym kierunkiem dla projektantów tkanin.

Zakłada zainteresowanie materiałami pokazującymi ślady procesu produkcji, nieregularnością, patyną i powierzchniami inspirowanymi rękodziełem.

Jest to kierunek zgodny z prognozami Heimtextil 26/27, gdzie ważną rolę odgrywa rzemiosło, nieregularność i łączenie tradycyjnych technik z nowoczesną produkcją.

Czy bouclé odejdzie w 2027 roku?

Nie ma obecnie podstaw, aby stwierdzić, że bouclé całkowicie zniknie z rynku.

Bardziej prawdopodobny jest scenariusz, w którym bouclé stanie się jednym z wielu materiałów strukturalnych. Jego udział w projektowaniu może być mniejszy niż w okresie największej popularności, ale pętelkowe powierzchnie nadal będą wykorzystywane.

Rynek będzie natomiast oferował więcej alternatyw: szenile, tweedy, moher, welury, tkaniny inspirowane lnem i materiały o nieregularnym splocie.

Najważniejsze trendy tkanin obiciowych 2026–2027

Na podstawie analiz branżowych i dostępnych prognoz można wskazać kilka kierunków, które warto obserwować szczególnie uważnie.

Tkaniny strukturalne pozostają jednym z najsilniejszych trendów.

Szenil ma dobre perspektywy dzięki połączeniu miękkości, struktury i możliwości zastosowania w meblach codziennego użytku.

Performance fabrics będą coraz ważniejsze ze względu na oczekiwania konsumentów dotyczące trwałości i łatwej pielęgnacji.

Tkaniny pet-friendly mogą stać się istotną kategorią produktową.

Naturalne faktury i kolory pozostaną ważne, ale będą łączone z nowoczesnymi technologiami.

Wzory będą powracać, szczególnie kraty, paski, florale i botanika.

Welur i moher pozostaną ważne w segmencie premium.

Rzemieślniczy charakter materiału będzie zyskiwał znaczenie w projektowaniu kolekcji na 2027 rok.

Organiczne formy mebli będą nadal współpracować z miękkimi i przestrzennymi tkaninami.

Modułowe meble tapicerowane będą wymagały materiałów o wysokiej trwałości i dużej elastyczności zastosowania.

Co zmieni się na rynku tkanin meblowych?

Najważniejszą zmianą nie będzie prawdopodobnie pojawienie się jednej nowej tkaniny, która zastąpi wszystkie dotychczasowe materiały.

Rynek zmierza w stronę większego wyboru.

W jednym segmencie będą funkcjonować minimalistyczne tkaniny o naturalnej strukturze, w innym mocne szenile i welury, a w kolejnym materiały dekoracyjne z kratą, paskiem lub wzorem botanicznym.

Jednocześnie wszystkie te produkty będą musiały coraz lepiej odpowiadać na praktyczne potrzeby użytkowników.

Tkanina jako element wartości mebla

Dla producenta mebli tapicerowanych wybór tkaniny będzie miał coraz większe znaczenie marketingowe.

Materiał może decydować o tym, czy sofa będzie postrzegana jako produkt ekonomiczny, nowoczesny, premium czy designerski.

Dlatego w kolejnych kolekcjach warto zwracać uwagę nie tylko na kolor, ale również na:

• strukturę,
• chwyt materiału,
• odporność na ścieranie,
• łatwość czyszczenia,
• odporność na zabrudzenia,
• właściwości pet-friendly,
• trwałość koloru,
• pochodzenie włókien,
• możliwość recyklingu,
• sposób produkcji.

Tkaniny obiciowe 2027 – najważniejszy będzie charakter materiału

Dostępne prognozy na 2027 rok nie wskazują na całkowite odwrócenie trendów obserwowanych w 2026 roku.

Przeciwnie – wiele kierunków będzie rozwijanych.

Naturalność będzie łączona z technologią. Struktura pozostanie ważna, ale będzie bardziej zróżnicowana. Bouclé ustąpi część miejsca szenilom, moherom, tweedom i innym materiałom o wyrazistej powierzchni. Wzory będą powracały, ale w bardziej świadomy sposób.

Najważniejszym kierunkiem może okazać się więc tkanina o charakterze – materiał, który dobrze wygląda, jest przyjemny w dotyku, wytrzymuje codzienne użytkowanie i jednocześnie pozwala producentowi mebli stworzyć produkt wyróżniający się na rynku.

Dla branży meblarskiej oznacza to coraz silniejsze połączenie designu, komfortu, trwałości, technologii i naturalności.

Źródła wykorzystane w opracowaniu:

• Heimtextil – Trends 26/27, Messe Frankfurt
• Future Snoops – prognozy trendów tkanin na 2027 rok prezentowane podczas Interwoven
• Home Textiles Today – analizy trendów tkanin obiciowych
• Furniture Today – prognozy trendów tkanin na 2027 rok
• Furniture News – prognozy rynku meblarskiego 2026–2027
• Architectural Digest – analiza trendów High Point Market 2026
• Elle Decor – trendy sof i mebli tapicerowanych 2026
• Good Housekeeping – analiza zmian w popularności bouclé
• The Spruce – trendy meblarskie 2026

© iPortale.pl Sp. z o.o. – Tkaninyobiciowe.eu | Wszelkie prawa zastrzeżone.

Nick Garrett obejmuje nowe stanowisko, wnosząc ponad 30 lat doświadczenia w globalnej sprzedaży i zarządzaniu operacyjnym. Dołączył do Ishida Europe w maju 2022 roku jako General Manager, Projects EMEA. Od tego czasu kierował realizacją złożonych projektów na wielu rynkach, przyczyniając się do rozwoju zintegrowanej oferty Ishida obejmującej rozwiązania w zakresie ważenia, pakowania, kontroli jakości oraz automatyzacji.

Przed dołączeniem do Ishida Nick zajmował kierownicze stanowiska w obszarze globalnej sprzedaży w firmie Emerson Process Automation, zdobywając szerokie doświadczenie w rozwijaniu wyników sprzedażowych na różnych rynkach geograficznych i w wielu sektorach przemysłu.

Na nowym stanowisku Nick będzie wykorzystywał swoje bogate doświadczenie, kierując strategią sprzedaży Ishida Europe w regionie EMEA, wzmacniając relacje z klientami oraz wspierając wdrażanie nowych rozwiązań, które pozwolą zwiększać efektywność operacyjną, ograniczać koszty i ilość odpadów, a także podnieść wydajność linii pakujących zarówno u producentów z branży spożywczej, jak i sektorów poza spożywczych.

Komentując swoją nominację, Nick Garrett powiedział:

„Cieszę się, że mogę objąć to stanowisko w tak ważnym dla Ishida Europe momencie. Nasi klienci mierzą się z coraz większą presją na optymalizację procesów, poprawę jakości oraz ograniczanie kosztów, a Ishida jest w wyjątkowo dobrej pozycji, aby pomóc im sprostać tym wyzwaniom. Z niecierpliwością czekam na współpracę z naszymi klientami i partnerami, aby dostarczać jeszcze większą wartość na rynkach całego regionu”.

Z kolei Takayo Motegi, Managing Director Ishida Europe, skomentował:

„Awans Nicka odzwierciedla zarówno jego silne kompetencje przywódcze, jak również nasze zaufanie do jego zdolności w celu realizacji strategii handlowej firmy w regionie EMEA. Jego doświadczenie w rozwijaniu globalnego biznesu oraz zarządzaniu rozproszonymi geograficznie zespołami będzie niezwykle cenne, gdy będziemy nadal rozwijać naszą obecność na rynkach i wspierać klientów poprzez dostarczanie innowacyjnych, niezawodnych i zrównoważonych rozwiązań”.

Ishida Europe, z siedzibą główną w Birmingham, nieustannie inwestuje w badania i rozwój możliwości produkcyjnych oraz infrastrukturę wsparcia klienta, odpowiadając na rosnące zapotrzebowanie na technologie automatyzacji i kontroli jakości na światowych rynkach branży spożywczej i poza spożywczej.

*************************************************************************************************

Źródło: Ishida

Zmiana dotyczy rynku, na którym pracują już dziesiątki tysięcy osób z tych państw. Z opracowania GUS „Cudzoziemcy wykonujący pracę w Polsce w lutym 2026 r.” wynika, że do 28 lutego 2026 r. w Polsce zatrudnionych było 21 417 obywateli Gruzji i 19 368 obywateli Kolumbii. Jednocześnie coraz większe znaczenie jako kierunek rekrutacji zyskuje Wenezuela. Według „Oceny Skutków Regulacji” MRPiPS z 23 lutego 2026 r. liczba dokumentów legalizujących pracę wydanych obywatelom tego kraju wzrosła z 432 w 2023 r. do 1 331 w 2025 r. Ten sam dokument wskazuje, że nowe zasady mogą dotyczyć około 2,5 tys. pracodawców i innych podmiotów powierzających pracę obywatelom tych trzech państw.

Przy takiej skali zatrudnienia szczególnego znaczenia nabiera weryfikacja sytuacji osób, które już pracują w Polsce. Pracodawca musi obecnie wiedzieć, na jakiej podstawie dana osoba przebywa w kraju, kiedy kończy się jej pobyt bezwizowy, kiedy rozpoczęła pracę i na jakim etapie jest ewentualne postępowanie pobytowe. Dopiero po sprawdzeniu tych informacji można ocenić, czy pracownik może nadal legalnie wykonywać pracę i jak długo.

Problem może być szczególnie odczuwalny w branżach, które w dużym stopniu korzystają z pracy cudzoziemców. Według raportu MRPiPS „Informacja o zatrudnieniu cudzoziemców w Polsce do 31 grudnia 2025 roku” największa część dokumentów legalizujących pracę wydanych w 2025 r. była związana z zatrudnieniem w przetwórstwie przemysłowym (27%), transporcie i gospodarce magazynowej (23%), działalności w zakresie usług administrowania i działalności wspierającej, w tym w agencjach pracy tymczasowej (16%) oraz budownictwie (10%). Cudzoziemcy byli zatrudniani głównie przy pracach prostych (38%), jako robotnicy przemysłowi i rzemieślnicy (19%) oraz operatorzy i monterzy maszyn i urządzeń (15%).

Dla firm oznacza to przede wszystkim większą niepewność przy planowaniu obsady. Produkcja, logistyka czy praca tymczasowa często wymagają zatrudnienia wielu osób w konkretnym terminie, np. przed rozpoczęciem sezonu, nowego kontraktu albo w okresie zwiększonej produkcji. Jeżeli część kandydatów nie może rozpocząć pracy zgodnie z planem, firma musi szybko znaleźć zastępstwo albo zmienić harmonogram zatrudnienia.

Nowe przepisy pokazują też ryzyko związane z opieraniem rekrutacji na jednym lub kilku kierunkach zagranicznych. Jeżeli duża część kandydatów pochodzi z jednego państwa, zmiana zasad wjazdu lub legalizacji pracy może w krótkim czasie ograniczyć dostępność pracowników. Dlatego przy większych projektach warto równolegle rozwijać kilka źródeł rekrutacji, tak aby problemy dotyczące jednego kierunku nie zatrzymały całego procesu zatrudnienia.

W obecnej sytuacji nie można też wykluczyć, że część osób, które pozostaną w Polsce, ale nie będą mogły dalej legalnie pracować na dotychczasowych zasadach, zacznie szukać zatrudnienia nieformalnego. Zmiany prawne mogą przyczynić się także do odpływu części kandydatów do państw, w których procedury związane z legalizacją pobytu i pracy są prostsze lub szybsze. Dla polskich firm oznaczałoby to większą konkurencję o pracowników z tych kierunków i jeszcze trudniejsze uzupełnianie braków kadrowych.

O firmie

Smart Solutions jest czołowym dostawcą usług HR, działającym na rynku od 2009 roku. Firma posiada osiem oddziałów międzynarodowych oraz piętnaście biur regionalnych. Smart Solutions HR świadczy kompleksowe usługi w obszarze HR i outsourcingu procesów biznesowych, obejmujące m.in. pracę tymczasową, rekrutację stałą, legalizację pobytu i pracy cudzoziemców, wsparcie księgowe, assessment center, audyt teczek osobowych oraz szkolenia miękkie. Misją firmy jest wspieranie klientów w zwiększaniu efektywności biznesowej poprzez dostarczanie nowoczesnych rozwiązań oraz odpowiednio dopasowanych specjalistów. Smart Solutions zaufało już 700 firm z całego świata. Firma należy do Eclectic Talents Group. W 2024 roku agencja otrzymała prestiżowy certyfikat „Agencja przyjazna pracownikom”, przyznawany przez Konfederację Lewiatan oraz Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych (OPZZ). Z kolei w 2026 roku Smart Solutions HR została uhonorowana Medalem Europejskim przyznawanym przez Business Centre Club (BCC) – wyróżnieniem potwierdzającym wysoką jakość i europejski standard świadczonych usług.

• Nawet 15-25% energii elektrycznej zużywane jest wtedy, gdy zakład oficjalnie nie pracuje – w weekendy, w nocy i w czasie przestojów.
• Jedynie 6% polskich firm automatycznie zarządza profilem zużycia energii, a 48% nie zna swojego profilu w ogóle.
• Średnia redukcja zużycia energii w pierwszym roku po wdrożeniu monitoringu sięga 12-18% – bez wymiany ani jednego urządzenia.

Warszawa, 27.08.2026 — Bierność energetyczna ma swoją cenę, a polskie firmy płacą ją regularnie, często nawet o tym nie wiedząc. Z raportu Schneider Electric, globalnego lidera w zakresie technologii dla energii, pt.: „Ślepa strefa transformacji. Jak (nie)przygotowane są polskie przedsiębiorstwa do nowej rzeczywistości energetycznej?” wynika, że 48% przedsiębiorstw nie zna swoich profili zużycia energii, a zaledwie 6% zarządza nimi automatycznie. Doświadczenia z wdrożeń pokazują, ile to kosztuje: w zakładach, które nigdy wcześniej nie mierzyły zużycia, od 15 do 25% energii przypada na godziny, gdy firma oficjalnie nie pracuje.

Dwie trzecie firm płaci wtedy, kiedy energia jest najdroższa

Ceny energii zmieniają się w ciągu doby, ale większość polskich przedsiębiorstw nie ma narzędzi, by na to zareagować. Jedynie 6% firm automatycznie zarządza profilem zużycia energii, a do jakiegokolwiek zarządzania nim przyznaje się niecała jedna trzecia badanych (32%). Pozostałe dwie trzecie organizacji nie przenosi zużycia poza godziny szczytu – płacą za energię również wtedy, kiedy jej cena jest najwyższa.

Skala tego zjawiska jest tym większa, że firmy nie mają danych, na podstawie których mogłyby zaplanować jakiekolwiek działania optymalizujące zużycie i koszty energii. 48% przedsiębiorstw nie zna swoich profili zużycia energii: 25% czerpie wiedzę wyłącznie z faktur, a 23% nie śledzi godzinowych ani dobowych profili zużycia energii. Monitoring w czasie rzeczywistym wdrożyło zaledwie 9% badanych organizacji.

Marnotrawstwo, którego nie widać na fakturze

Tymczasem bez danych o zużyciu energii nie da się zidentyfikować strat – urządzeń o nadmiernym poborze, wycieków energetycznych czy nieefektywnych procesów. Faktura pokazuje jedynie należność, a nie strukturę zużycia. Dlatego pierwsze godziny po opomiarowaniu są dla wielu firm zaskoczeniem.

„Kiedy firma produkcyjna instaluje pierwsze podliczniki, to, co pokażą czujniki po pierwszych 48 godzinach, zawsze jest zaskoczeniem dla zarządu. Typowy obraz: 15-25% zużycia energii przypada na godziny, gdy zakład oficjalnie nie pracuje – weekendy, noce, przestoje. Sprężarki chodzą na biegu jałowym, klimatyzacja utrzymuje temperaturę w pustych halach. To nie są sytuacje wyjątkowe – to standard w firmach, które nigdy wcześniej nie mierzyły swojego zużycia energii. I to są pieniądze, które można odzyskać bez wymiany ani jednego urządzenia – wyłącznie przez wgląd w szczegółowe dane i kilka prostych automatyzacji. W projektach, które prowadziliśmy w Polsce, średnia redukcja zużycia energii w pierwszym roku po wdrożeniu systemu monitoringu wynosiła od 12 do 18%” – mówi Tomasz Sierpiński, Industrial EUs, SIs & OEMs Sales Director w Schneider Electric.

Utracone dotacje i kary, nad którymi nikt nie czuwa

Do rachunku za bierność dochodzą koszty, które łatwo przeoczyć. 24% firm nie zna dostępnych programów wsparcia i nie ma wiedzy o dotacjach, których celem jest właśnie przyspieszenie transformacji energetycznej i obniżenie progu wejścia w inwestycje.

Jeszcze poważniejsze konsekwencje może mieć luka regulacyjna. 36% badanych firm nie ma żadnej wiedzy na temat zmian prawnych w obszarze energetyki. Tymczasem dyrektywa NIS2 wymaga strategii cyberbezpieczeństwa systemów OT, CSRD rozszerza obowiązki raportowania ESG, a obowiązkowe audyty energetyczne obejmują coraz więcej przedsiębiorstw. Nieznajomość przepisów nie zwalnia z ich przestrzegania.

Koszt strategiczny: wykluczenie z nowego systemu energetycznego

Najdroższe skutki bierności nie pojawiają się na fakturze w danym miesiącu, ale w pozycji rynkowej firmy w kolejnych latach. Brak działań w kierunku transformacji energetycznej ma bowiem konkretne skutki dla organizacji, takie jak:

• Utrata konkurencyjności – 36% firm nie ma żadnych celów energetycznych na najbliższe lata, choć wśród celów wskazywanych przez pozostałe organizacje dominuje właśnie utrzymanie konkurencyjności (19%). Firmy lepiej zarządzające energią mają niższe koszty operacyjne.
• Wykluczenie z rynku energii – 41% przedsiębiorstw widzi siebie wyłącznie w roli pasywnego konsumenta energii. Oznacza to, że nie będą zarabiać na elastyczności ani sprzedawać nadwyżek – pozostaną zależne od cen rynkowych, zamiast je aktywnie kształtować.
• Luka kompetencyjna – brak wystarczających umiejętności analitycznych zgłasza 19% firm, a brak kompetencji cyfrowych i IT – 16%. To ujawnia paradoks: nawet firma, która ma liczniki i systemy SCADA, nie skorzysta z danych, których nie potrafi zinterpretować.
• Trudniejsza rekrutacja – 22% organizacji nie ma strategii ESG i nie planuje jej tworzyć, co w oczach młodszych pokoleń pracowników coraz częściej przesądza o wyborze pracodawcy.

Wyjście z bierności nie zaczyna się od milionowej inwestycji

Raport wskazuje także kolejność działań na ścieżce transformacji energetycznej, które nie wymagają dużego kapitału. Punktem wyjścia jest audyt energetyczny. Jednak w ciągu ostatnich dwóch lat przeprowadziło go jedynie 17% firm. Drugim krokiem jest opomiarowanie i monitoring zużycia energii: samo prawidłowe opomiarowanie pozwala ograniczyć zużycie energii nawet o 15%. Dopiero potem przychodzi czas na automatyzację, optymalizację zakupu energii i budowanie odporności. Dla firm, dla których barierą jest budżet inwestycyjny, alternatywą są modele Energy-as-a-Service, w których przedsiębiorstwo nie kupuje systemu, lecz płaci miesięczną opłatę – często niższą niż uzyskane oszczędności.

Koszt bierności nie pojawia się na fakturze jako osobna pozycja – i właśnie dlatego tak łatwo go przeoczyć. Składają się na niego nadpłaty w godzinach szczytu, energia zużywana w pustym zakładzie, niewykorzystane dotacje i rosnące ryzyko regulacyjne. Firma, która nie mierzy swojego zużycia, nie ma przy tym narzędzi, by policzyć, ile traci – nie wie więc nawet, o jaką kwotę toczy się gra. Wyjście ze „ślepej strefy” nie zaczyna się od inwestycji, lecz od widoczności: audytu i opomiarowania, które zamieniają „czarną skrzynkę” w dane, na podstawie których można podejmować decyzje.

Pełną wersję raportu można pobrać na stronie: Raport badawczy Schneider Electric „Ślepa strefa transformacji”

Metodologia

Badanie przeprowadzono metodą CAWI na ogólnopolskim panelu badawczym Ariadna w marcu 2026 roku, na próbie N=569 przedstawicieli firm – właścicieli, współwłaścicieli, członków kadry zarządzającej oraz dyrektorów i menedżerów mających wpływ na zarządzanie firmą. W próbie znalazły się mikroprzedsiębiorstwa – zatrudniające do 9 osób (ok. 39% próby), firmy małe – 10-49 pracowników (ok. 14%), średnie – 50-249 pracowników (ok. 12%) i duże – zatrudniające powyżej 250 osób (ok. 35% próby) z sektorów handlu, usług oraz produkcji i przemysłu.

Kluczowe dane:

• 310,7 mln zł (wzrost o 15,4 proc. r/r) – nieuregulowane zobowiązania przedsiębiorstw wytwarzających komponenty motoryzacyjne w czerwcu 2026 r.;
• ponad 90 proc. – udział tego podsegmentu w przeterminowanym zadłużeniu całej produkcji pojazdów (PKD 29), przed 2024 r. wynosił niespełna 40 proc.;
• 0,55 proc. – z taką dynamiką rosły w ostatnim roku przeterminowane rachunki podmiotów zajmujących się handlem i naprawą aut (PKD 45), co potwierdza wyhamowanie negatywnych trendów na rynku;
• spadek o 2,9 proc. – w ujęciu rocznym zmniejszyła się wartość zaległości w gronie dystrybutorów części (w wyraźnej kontrze do trudności fabryk);
• 1,49 mln zł – średnia zaległość jednego nierzetelnego dłużnika w produkcji pojazdów (PKD 29), wobec 90 tys. zł w handlu i naprawie pojazdów (PKD 45);
• 226,7 mld zł – wartość produkcji sprzedanej całego polskiego przemysłu motoryzacyjnego w 2025 roku, mimo jednoczesnego spadku eksportu branży o 3,73 proc.

Automotive to jeden z największych sektorów przemysłowych w Polsce. W 2025 roku wartość produkcji sprzedanej pojazdów, przyczep i naczep wzrosła o 2,9 proc., do 226,7 mld zł. Zatrudnienie spada już szósty kwartał z rzędu, choć pół roku temu sektor wciąż dawał pracę blisko 198 tys. osób. Eksport branży zmniejszył się w 2025 r. o 3,73 proc., do 43,8 mld euro i jest drugi rok z rzędu na minusie. Rosnąca produkcja przy spadającym eksporcie i zatrudnieniu to pierwszy sygnał rozjazdu w branży.

Przeterminowany dług w produkcji nie spada

Analiza danych z Rejestru Dłużników BIG InfoMonitor i informacji o opóźnieniach zobowiązań kredytowych w BIK z ostatnich czterech lat pokazuje wyraźną koncentrację problemów płatniczych w jednym obszarze sektora motoryzacyjnego. Zaległości producentów pojazdów, przyczep i naczep (PKD 29) wzrosły od czerwca 2023 do czerwca 2026 ponad pięciokrotnie, z 62,7 mln zł do 344,5 mln zł. Za zdecydowaną większość tego przyrostu odpowiada segment producentów części i akcesoriów (PKD 293): do 2024 roku generował mniej niż 40 proc. zaległości całego PKD 29 (23,7 mln zł), a w 2025 i 2026 roku już ponad 90 proc. (269,2 mln zł z 300,9 mln zł i 310,7 mln zł z 344,5 mln zł). Wzrost zaległości w produkcji pojazdów to w praktyce wzrost zaległości w jednym podsegmencie: produkcji części.

Zmianę widać też w rozkładzie zaległości. W całym PKD 29 udział nierzetelnych dłużników konsekwentnie rośnie, z 5,6 proc. w 2023 roku do 6,4 proc. w 2026. Jeszcze wyraźniej wartość ta zwiększa się w produkcji pojazdów (PKD 291, z 9,2 do 12,2 proc.) i nadwozi (PKD 292, z 7,6 do 9,1 proc.). W produkcji części (PKD 293), która generuje zdecydowaną większość zaległości, udział dłużników wrócił w 2026 roku do poziomu sprzed czterech lat: 4,0 proc., mimo że kwota zaległości w tym czasie wzrosła kilkukrotnie. Rok temu skok zaległości w tym segmencie można było wiązać z jednorazowym zdarzeniem, prawdopodobnie upadłością lub restrukturyzacją jednego z większych podmiotów. Obecne dane wskazują jednak na coś bardziej trwałego: poziom zaległości nie wrócił do wcześniejszej wartości i nadal rośnie.

– W przypadku producentów części i akcesoriów motoryzacyjnych obserwujemy zjawisko, które powinno zwrócić uwagę branży. Mimo że odsetek przedsiębiorstw z problemami płatniczymi wrócił do poziomu sprzed kilku lat, wartość zaległości nadal dynamicznie rośnie. Oznacza to, że problemy nie rozprzestrzeniają się na coraz większą liczbę firm, lecz koncentrują się w grupie podmiotów, które od dłuższego czasu zmagają się z trudnościami finansowymi. Dalszy wzrost zadłużenia sugeruje, że nie mamy już do czynienia z efektem pojedynczych zdarzeń, ale z utrwalającą się presją finansową w tej części sektora motoryzacyjnego – zauważa Paweł  Szarkowski, prezes BIG InfoMonitor.

Handel i usługi motoryzacyjne stopniowo odzyskują równowagę

W pozostałych segmentach rynku motoryzacyjnego sytuacja wygląda znacznie stabilniej. Zaległości płatnicze całego handlu i naprawy pojazdów (PKD 45) wyniosły na koniec czerwca 2026 roku 1,22 mld zł. Wartość ta wzrosła w latach 2023-2026 o 7,22 proc., przy czym tempo wzrostu systematycznie zmienia się : +5,11 proc. w 2023-2024, +1,45 proc. w 2024-2025 i zaledwie +0,55 proc. w okresie 2025-2026. Podobny trend widać w sprzedaży pojazdów (PKD 451), gdzie po wcześniejszym wzroście zaległości dynamika zadłużenia wyraźnie wyhamowała, z 7,68 proc. w okresie 2023-2024 do jedynie 1,27 proc. w ostatnim roku. Jeszcze lepiej prezentuje się segment sprzedaży części (PKD 453), w którym po okresowych wahaniach łączna wartość zaległości jest obecnie o 16,7 proc. niższa niż cztery lata temu. Niezależnie od zmiany samych kwot zaległości, odsetek firm wpadających w nadmierny dług powoli, ale konsekwentnie zmniejsza się w każdym segmencie handlu i serwisu. Szczególnie dobrze widać to w kategorii części motoryzacyjnych. Podczas gdy zaległości producentów wzrosły w ciągu roku o 15,4 proc., wśród firm zajmujących się handlem częściami spadły o 2,9 proc. Różnica widoczna jest też w przeliczeniu na jedną firmę: średnia zaległość nierzetelnego dłużnika w produkcji pojazdów sięga 1,49 mln zł, a w handlu i naprawie pojazdów 90 tys. zł.

Obraz ten znajduje odzwierciedlenie również na rynku finansowania inwestycji. Jak wynika z danych Związku Polskiego Leasingu, w pierwszym półroczu 2026 roku firmy leasingowe sfinansowały inwestycje o wartości blisko 62 mld zł, czyli o 10 proc. więcej niż rok wcześniej. Największy udział w rynku niezmiennie mają pojazdy, które odpowiadają za około 75 proc. wartości wszystkich finansowanych aktywów. Wartość finansowania pojazdów wzrosła w tym czasie o 12,1 proc. rok do roku. Dane te pokazują, że popyt na finansowanie środków transportu pozostaje wysoki, a największe wyzwania koncentrują się dziś przede wszystkim po stronie producentów części, a nie sprzedawców czy firm obsługujących rynek motoryzacyjny.

W tle presja z zewnątrz i z wewnątrz

Rosnące zaległości producentów części motoryzacyjnych zbiegają się w czasie z pogarszającą się sytuacją europejskiego przemysłu motoryzacyjnego. Przedsiębiorstwa funkcjonują w otoczeniu słabszego popytu ze strony części europejskich odbiorców oraz rosnącej konkurencji producentów z Chin. Dodatkowym wyzwaniem pozostają wysokie koszty prowadzenia działalności i inwestycje związane z transformacją technologiczną. Raport Związku Przedsiębiorców i Pracodawców oraz Ośrodka Studiów Wschodnich, przygotowany przy udziale Stowarzyszenia Dystrybutorów i Producentów Części Motoryzacyjnych, wskazuje, że nadwyżka handlowa Chin przekroczyła bilion dolarów rocznie. Coraz większa obecność chińskich producentów, zwłaszcza w segmencie samochodów elektrycznych i komponentów, zwiększa presję konkurencyjną na europejskich producentów oraz ich dostawców. Autorzy raportu szacują, że w 2025 roku z europejskiego przemysłu do Chin odpłynęło 87 mld euro wartości dodanej, z czego 11,4 mld euro przypada na polską gospodarkę. Zagrożonych może być nawet 45 tys. miejsc pracy w Polsce, między innymi w sektorze baterii i części motoryzacyjnych. Nie oznacza to, że właśnie te zjawiska odpowiadają za wzrost zaległości. Pokazują jednak, w jak wymagającym otoczeniu funkcjonują dziś producenci części.

– Obserwowana przez nas zróżnicowana sytuacja w sektorze motoryzacji – rosnące zaległe długi w produkcji przy jednoczesnej stabilizacji wartości zaległości w handlu i usługach – doskonale wpisuje się w szerszy obraz sytuacji makroekonomicznej. Producenci części znajdują się dziś na pierwszej linii frontu globalnych przetasowań. To oni bezpośrednio zderzają się ze spadkiem popytu na rynkach europejskich i niezwykle silną presją konkurencyjną ze strony producentów z Chin, zwłaszcza w obszarze nowoczesnych technologii i elektromobilności. Choć trudno udowodnić tu bezpośredni, zero-jedynkowy związek przyczynowo-skutkowy dla każdej niezapłaconej faktury, ten kontekst rynkowy jest kluczowy. Tłumaczy on, dlaczego to właśnie produkcja znajduje się pod tak potężną presją finansową, podczas gdy lokalny handel i warsztaty samochodowe – znacznie mniej narażone na te globalne, strukturalne wstrząsy – potrafią w tym samym czasie odzyskiwać rynkową i płynnościową równowagę –  komentuje dr hab. Waldemar Rogowski, główny analityk BIG InfoMonitor i BIK.

Co to znaczy dla branży?

Dane Rejestru Dłużników BIG InfoMonitor i informacje o opóźnieniach zobowiązań kredytowych z bazy BIK pokazują, że branża motoryzacyjna coraz wyraźniej dzieli się na segmenty o odmiennej kondycji finansowej i przestaje być homogeniczna. Podczas gdy w produkcji części utrzymuje się wysoki poziom zaległości i postępuje ich koncentracja w niewielkiej grupie przedsiębiorstw, handel oraz serwis pojazdów wykazują oznaki stabilizacji. Oznacza to, że ocena ryzyka współpracy z kontrahentami z tego sektora wymaga dziś znacznie bardziej szczegółowego podejścia niż jeszcze kilka lat temu. Analiza całej branży przestaje wystarczać. Coraz większego znaczenia nabiera sytuacja poszczególnych segmentów, ponieważ producenci, dealerzy i warsztaty funkcjonują w odmiennych warunkach rynkowych.

Świadomość rośnie, wiedza wymaga pogłębienia

Badania przeprowadzone wśród rolników przez Wydział Ekonomiczny Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu oraz badanie opinii wśród rolników przeprowadzone na zlecenie PSOR* wskazują na wyraźny paradoks polskiej wsi: rolnicy mają wysoką świadomość istnienia biologicznych środków ochrony roślin, jednak ich faktyczne stosowanie pozostaje na relatywnie niskim poziomie. W ciągu dwóch ostatnich sezonów korzystało z nich ok. 39 proc. badanych**.

Biologiczne środki ochrony roślin są jednym z narzędzi ochrony roślin. Wykorzystują m.in. mikroorganizmy, takie jak bakterie, grzyby czy wirusy, a także makroorganizmy, w tym nicienie owadobójcze oraz organizmy pasożytnicze i drapieżne.

PSOR zwraca uwagę, że wśród barier ograniczających wykorzystanie tych rozwiązań znajdują się m.in. obawy dotyczące tempa działania, trudności w odróżnianiu biologicznych środków ochrony roślin od biostymulatorów oraz niewystarczająca wiedza dotycząca właściwej aplikacji.

– Jako Polskie Stowarzyszenie Ochrony Roślin od lat tworzymy przestrzeń do dyskusji o innowacjach w rolnictwie. Z badań wiemy, że polscy producenci chcą po nie sięgać, ale potrzebują rzetelnej wiedzy o ich właściwym stosowaniu. Naszą misją jest oswojenie tego tematu, obalenie szkodliwych mitów i pokazanie, jak wykorzystywać potencjał biologii w bezpiecznej i efektywnej produkcji żywności – mówi Małgorzata Bojańczyk, dyrektor generalna PSOR.

Biologia to proces i precyzja, nie przypadek

Wyjaśnieniu działania i zaletom biopreparatów poświęcono najnowszy odcinek podcastu Polskiego Stowarzyszenia Ochrony Roślin – „Pole dialogu. Podcast nie tylko dla rolników”. Rozmówcy podkreślają, że kluczem do sukcesu jest zrozumienie odmiennego mechanizmu działania żywych mikroorganizmów w porównaniu ze środkami konwencjonalnymi. Właściwe wykorzystanie biologicznych środków ochrony roślin wymaga znajomości mechanizmu działania konkretnego preparatu, odpowiedniego terminu aplikacji oraz warunków, w których jest stosowany.

– Biologiczna ochrona roślin działa skutecznie, ale wymaga odmiennego podejścia. W przypadku mikroorganizmów, pożytecznych bakterii czy grzybów owadobójczych mamy do czynienia z procesem infekcyjnym lub kolonizacją, który trwa od kilku do kilkunastu dni. Biopreparaty działają przede wszystkim zapobiegawczo. Ich efektywność jest ściśle powiązana z warunkami pogodowymi: temperaturą i wilgotnością. Aby uniknąć rozczarowań wynikających z błędów w aplikacji, rolnik musi uzbroić się w wiedzę, cierpliwość i staranność – wyjaśnia prof. dr hab. Danuta Sosnowska z Instytutu Ochrony Roślin PIB w Poznaniu.

Doświadczenia gospodarstw stosujących rozwiązania biologiczne dostarczają również praktycznej wiedzy na temat ich wykorzystania w produkcji.

– Od 9 lat opieramy gospodarstwo na technologiach biologicznych i bakteriach. Na początku sami popełnialiśmy błędy, bo biologia wymaga poznania zależności zachodzących w glebie i na plantacji. Bakterie potrzebują zdrowej, żywej gleby o uregulowanym pH i odpowiedniej pożywki. Dziś widzimy efekty: ograniczyliśmy nawożenie mineralne i zużycie chemii, a nasze plantacje są wolne od szkodników. Biologia daje nam również przewagę rynkową, ponieważ przetwórcy i konsumenci coraz mocniej poszukują surowców najwyższej jakości – mówi rolnik, Adam Jurczyk, w podcaście Pole DIalogu”.

Nauka, praktyka i administracja przy jednym stole

Wymiana doświadczeń między światem nauki a praktykami stanowi kluczowy element budowania rzetelnej wiedzy o rynku rolniczym. Zarejestrowana rozmowa prof. Danuty Sosnowskiej i Adama Jurczyka jest już dostępna w całości do obejrzenia i wysłuchania na kanale YouTube oraz na platformie Spotify w ramach cyklu podcastów „Pole dialogu. Podcast nie tylko dla rolników”. Materiał stanowi ważny głos w toczącej się debacie publicznej, dostarczając konkretnych wskazówek agrotechnicznych i rzucając nowe światło na możliwości łączenia mikrobiologii z tradycyjną produkcją polową.

Wychodząc naprzeciw potrzebie rzetelnej edukacji i integracji rynku, PSOR organizuje 9 września 2026 r. II edycję ogólnopolskiej konferencji „Preparaty biologiczne w ochronie i uprawie roślin”. Wydarzenie w formule hybrydowej stanie się miejscem bezpośredniego spotkania świata nauki, przedstawicieli Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz praktyków. Szczególny akcent zostanie położony na doświadczenia rolniczek-praktyczek oraz otwartą sesję pytań i odpowiedzi dla uczestników.

Szczegółowy program wydarzenia oraz bezpłatna rejestracja dostępne są na stronie: https://psor.pl/preparaty-biologiczne-w-ochronie-i-uprawie-roslin/

źródła 
* Openfield na zlecenie PSOR, Badanie opinii rolników nt. środków ochrony roślin, Wrzesień 2025 (N=300)
** Gazdecki, M., Beba, P., Goryńska-Goldmann, E., & Wiza-Augustyniak, P. (2025). Postrzeganie i ocena biologicznych środków ochrony roślin przez rolników w Polsce. Zagadnienia Doradztwa Rolniczego. 

Maciej Mikołajczuk Dyrektor zarządzający SILVERSTONE Polska, mówi:

„Stryków od wielu lat pozostaje ważnym punktem naszej sieci logistycznej. Rozwój działalności i rosnące potrzeby operacyjne sprawiły, że zdecydowaliśmy się na zwiększenie powierzchni magazynowej. Dzięki temu będziemy mogli jeszcze lepiej odpowiadać na oczekiwania klientów, pozostając jednocześnie w dobrze znanej lokalizacji. Doceniamy dotychczasową współpracę z SEGRO i cieszymy się, że możemy kontynuować ją w nowej, większej przestrzeni.”

Założony w 1995 roku SILVERSTONE jest dziś jednym z największych europejskich dostawców sprzętu do transportu wewnętrznego. Spółka jest także wyłącznym przedstawicielem marki CFMOTO w Polsce, która znana jest z doskonałej jakości motocykli i pojazdów czterokołowych. Siedziba firmy mieści się w Ljungby w Szwecji, a jej sieć dystrybucyjna obejmuje 28 krajów. Polski oddział działa od drugiej połowy 2005 roku, a od 2024 roku związany jest z SEGRO Logistics Park Stryków, gdzie mieści się jego polska siedziba. Magazyn w centralnej Polsce zapewnia szybką dostępność pełnej gamy produktów dla klientów.

Bartosz Michalski, Director, Logistics, Poland, SEGRO, komentuje:

„Wieloletnie relacje z klientami są najlepszym potwierdzeniem jakości oferowanych przez nas rozwiązań. Szczególnie cieszą nas sytuacje, w których rozwój działalności firm przekłada się na potrzebę dalszej ekspansji, a SEGRO może wspierać ten wzrost, zapewniając odpowiednią przestrzeń w swoich parkach logistycznych. Decyzja SILVERSTONE Polska o przedłużeniu umowy oraz relokacji do większej przestrzeni pokazuje, jak istotna jest możliwość elastycznego dostosowywania zajmowanej powierzchni do zmieniających się potrzeb biznesowych przy zachowaniu sprawdzonej lokalizacji.”

SEGRO Logistics Park Stryków to flagowa inwestycja firmy w centralnej Polsce, obejmująca 87 ha terenu i docelowo prawie 400 000 mkw. powierzchni magazynowej i produkcyjnej. Park wyróżnia się strategicznym położeniem zaledwie 3 km od węzła autostrad A1 i A2 i oferuje doskonałą infrastrukturą zewnętrzną, w tym szerokie drogi i place manewrowe, a także całodobową ochronę oraz stałe wsparcie zarządców nieruchomości SEGRO. Park został wyposażony, m.in. w ładowarki do pojazdów elektrycznych i hybrydowych oraz w system automatycznego odczytu tablic rejestracyjnych, optymalizujący czas wjazdu i wyjazdu.

Poland Coatings Expo to jedno z najciekawszych wydarzeń wystawienniczych w regionie Europy Środkowo-Wschodniej, dedykowane technologiom zabezpieczeń powierzchni, produkcji farb, lakierów oraz klejów. Obok strefy targowej wydarzeniu towarzyszyć będzie konferencja branżowa poświęcona nowym regulacjom prawnym, ekologii i automatyzacji procesów produkcyjnych.

Wspólna strefa PZPFK, firm członkowskich i partnerów

Obecność Polskiego Związku Producentów Farb i Klejów na targach Poland Coatings Expo 2026 będzie okazją do bezpośrednich spotkań i wymiany doświadczeń z przedstawicielami branży farb, klejów, chemii budowlanej oraz powłok ochronnych. Stoisko Związku stanie się miejscem rozmów o aktualnych wyzwaniach sektora, działaniach podejmowanych przez PZPFK oraz kierunkach rozwoju rynku.

W ramach wspólnej strefy zaprezentowane zostaną materiały i rozwiązania firm członkowskich oraz firm partnerskich. Odwiedzający będą mogli zapoznać się z ofertą produktową przedsiębiorstw, nawiązać nowe kontakty biznesowe oraz uzyskać informacje na temat możliwości współpracy i członkostwa w PZPFK.

Porozmawiajmy o rynku, legislacji i wyzwaniach branży

Przez wszystkie trzy dni targowe rolę gospodarzy strefy PZPFK pełnić będą przedstawiciele Związku:

• Adrian Miałkowski (Dyrektor Zarządzający PZPFK) zaprasza do rozmów na temat bieżących projektów i inicjatyw Związku, sytuacji na rynku, możliwości współpracy oraz korzyści wynikających z członkostwa w PZPFK;
• Lilianna Brzoskowska (Kierownik ds. Legislacji PZPFK) będzie do dyspozycji w zakresie wyzwań regulacyjnych, dyrektyw środowiskowych, wymogów REACH/CLP oraz przepisów związanych z Zielonym Ładem i GOZ.

Na stoisku obecni będą również przedstawiciele Zarządu PZPFK, którzy udzielą informacji na temat działalności Związku i zagadnień ważnych dla sektora farb, klejów oraz chemii budowlanej.

Zapraszamy do odwiedzenia stoiska PZPFK i indywidualnych rozmów z ekspertami.

Hala: C, Stoisko: C2

Ptak Warsaw Expo, 1-3 września 2026

Adres: Aleja Katowicka 62, Nadarzyn k. Warszawy

Poland Coatings Expo 2026

Nowy salon Monnari zajmuje blisko 200 mkw. i oferuje klientkom kolekcje odzieży oraz akcesoriów. Polska marka specjalizuje się w modzie damskiej, kierując swoją ofertę przede wszystkim do kobiet 30+, które poszukują eleganckich ubrań podkreślających indywidualny styl. Autorskie kolekcje powstają w limitowanych seriach, a projekty uwzględniają różnorodność kobiecych sylwetek – marka oferuje rozmiary od 36 do 46.

Segment mody jest silnym filarem oferty Gemini Park Tarnów. W pierwszym półroczu tego roku kategoria Fashion & Accessories w centrum odnotowała wzrost 3,7 proc. rok do roku. Dla porównania, w ujęciu ogólnopolskim, według PRCH, wzrost w tej kategorii wyniósł 1,5 proc.

– Naszym celem jest konsekwentne rozwijanie tenant mixu w oparciu o oczekiwania klientów i potencjał poszczególnych marek. Dbamy o to, aby oferta odpowiadała różnym grupom konsumentów – zarówno pod względem stylu, wieku, jak i dostępnych rozmiarów. Takie podejście pozwala nam budować różnorodny i kompleksowy mix brandów dla szerokiego grona odbiorców. Monnari jest marką o ugruntowanej pozycji na polskim rynku, dlatego cieszymy się, że ponownie możemy zaproponować ją naszym klientkom i tym samym dodatkowo wzbogacić modowy segment naszego centrum – mówi Joanna Pączek, Senior Leasing Manager, Gemini Holding.

– Jednym z największych wyzwań dla polskiej energetyki w tej chwili są sieci przesyłowe i dystrybucyjne. System został zaprojektowany i zbudowany w czasach PRL-u. Przystosowany był do tego, żeby dystrybuować energię do obywateli z kilku wielkich elektrowni i elektrociepłowni. Nieprzystosowany jest natomiast do tego, żeby przyjmować do sieci energię od obywateli, społeczności energetycznych, zakładów przemysłowych i dystrybuować tam, gdzie ona jest potrzebna – mówi Krzysztof Mrozek, dyrektor programu Fundusze Europejskie dla Klimatu z Polskiej Zielonej Sieci. – W strategiach państwowych, programach funduszy unijnych czy innych instrumentach finansowych widzimy, że uwaga jest zwrócona na sieci energetyczne – dodaje. 

Jednym z dokumentów, który podkreśla konieczność rozwoju sieci przesyłowej i dystrybucyjnej, jest projekt Krajowego Planu w dziedzinie Energii i Klimatu do 2030 roku z perspektywą do 2040 roku (KPEiK). Możemy w nim przeczytać, że intensywny przyrost OZE w ostatnich latach wymaga odpowiednio rozbudowanej i dostosowanej infrastruktury liniowej.

– Inwestycje w sieci przesyłowe są konieczne, dlatego że zmieniamy logikę funkcjonowania naszego systemu. Kiedyś był on oparty na wielkich elektrowniach, elektrociepłowniach, takich jak Bełchatów czy Turów, największe tego typu jednostki w Europie, które wysyłały prąd do obywateli w różnych częściach naszego kraju – tłumaczy Krzysztof Mrozek. – W tej chwili państwo buduje elektrownię atomową na Wybrzeżu, która zostanie oddana za kilkanaście lat. W perspektywie rozwoju sieci muszą być brane pod uwagę nowe moce wytwórcze wiatraków na morzu, ale przede wszystkim zdecentralizowane wytwarzanie energii przez obywateli, społeczności energetyczne ii różnego rodzaju zakłady. Sieci przesyłowe i dystrybucyjne muszą być na to przygotowane – dodaje.

Z KPEiK wynika, że do 2040 roku moc z elektrowni jądrowych wielkoskalowych i małoskalowych powinna osiągnąć ok. 5,9 GW. W przypadku elektrowni wiatrowych na lądzie ma to być 28,8 GW, a na morzu – 16 GW. Są to prognozy dla scenariusza WAM, czyli przyspieszonej transformacji energetycznej.

– Koszty modernizacji sieci będą ogromne, ale widać w priorytetach finansowania, że środki na te działania są przeznaczane. Sprawy idą jednak zbyt wolno. Mamy przestarzałe przepisy i myślenie o modernizacji sieci. Inwestycje operatorów często polegają na wymianie kabla czy transformatora na nowszy, ale nie na przebudowie logiki systemu – podkreśla przedstawiciel Polskiej Zielonej Sieci. – Wciąż potrzebujemy więcej uwagi, dobrej polityki modernizacji naszych sieci przesyłowych i dystrybucyjnych. Środki na to są w funduszach europejskich. Unia Europejska widzi to jako priorytet. Środki wygospodarowują też operatorzy sieci, którzy pobierają opłatę sieciową od nas wszystkich płacących za prąd w comiesięcznym rachunku – dodaje.

W czerwcu 2025 roku Polskie Sieci Elektroenergetyczne podpisały z Bankiem Gospodarstwa Krajowego umowę na 10,8 mld zł pożyczki ze środków Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO). Środki mają wesprzeć budowę nowej infrastruktury oraz modernizację istniejących linii i stacji przesyłowych. W ciągu 10 lat ma powstać ponad 5 tys. km nowych linii najwyższych napięć.

Ponadto pod koniec stycznia br. Ministerstwo Klimatu i Środowiska podpisało umowy o dofinansowanie w ramach Funduszy Europejskich dla Polski Wschodniej. Chodzi o dwa projekty realizowane przez PGE Dystrybucja SA, które mają się przyczynić do rozwoju inteligentnych sieci elektroenergetycznych w województwach podkarpackim i lubelskim. Ich łączna wartość przekracza 523 mln zł, a dofinansowanie ze środków UE wynosi ponad 208 mln zł.

– Polska ma potencjał, żeby stać się hubem energetycznym Europy Środkowo-Wschodniej. Ze względu na naszą wielkość, położenie, a także potencjał, który ma polska gospodarka na tle innych państw regionu, z silnym przemysłem, z rozwiniętym rolnictwem, które może produkować substraty do wytwarzania biogazu czy biometanu. Ze stosunkowo wietrznym położeniem, czyli u nas wieje w sposób wystarczający, żeby wytwarzać dużo zielonej energii w przyszłości i produkować z zielonej energii dużo zielonego wodoru – wyjaśnia Krzysztof Mrozek.

Zgodnie z KPEiK w przyszłości biometan oraz wodór odnawialny będą mogły pełnić funkcję paliwa szczytowego, wykorzystywanego w okresach największego zapotrzebowania na energię elektryczną. Jednak w początkowym okresie wodór odnawialny, w tym RFNBO, powinien być wykorzystywany głównie do celów przemysłowych.

– My już teraz wymieniamy się prądem z naszymi sąsiadami. Wspieramy Ukrainę w chwilach kryzysowych. Ona też nas wspiera, kiedy u nas mocy w systemie brakuje. Powiązania między państwami regionu zostały utworzone i wciąż są rozwijane. W zeszłym roku mieliśmy do czynienia z historycznym wydarzeniem, które polegało na tym, że państwa bałtyckie uniezależniły się od poradzieckiego systemu energetycznego. Nie kupują już prądu od Rosji ani Białorusi i są w pełni zintegrowane z systemem energetycznym Europy. Podstawowym miejscem tej integracji jest właśnie Polska – podkreśla przedstawiciel Polskiej Zielonej Sieci.

9 lutego 2025 roku Estonia, Łotwa i Litwa zsynchronizowały swoje systemy elektroenergetyczne z obszarem synchronicznym Europy kontynentalnej. Kraje bałtyckie, które wcześniej w zakresie zarządzania częstotliwością polegały na rosyjskim systemie IPS/UPS, dołączyły tym samym do obszaru synchronicznego Europy kontynentalnej. Wszystkie połączenia elektryczne między nimi a Rosją i Białorusią zostały trwale odłączone. PSE odpowiadały za koordynację i zarządzanie projektem.

– Potrzebujemy jednak więcej ambicji regulacyjnych i politycznych. Politycy nie mogą się bać transformacji energetycznej i wprowadzenia przepisów, które ułatwią to tym, którzy tego chcą i którym się to opłaca. Czyli biznesowi i obywatelom – uważa Krzysztof Mrozek.

Podkreśla, że poważnym problemem w procesie dekarbonizacji Polski jest ciepłownictwo.

– Ono jest znacznie trudniejsze do dekarbonizowania niż system elektroenergetyczny. Potrzebujemy wysokich temperatur do tego, aby ogrzewać wodę, która trafia do zakładów, domów czy mieszkań naszych obywatelek i obywateli. I tu znów są rozwiązania polegające na odnawialnych źródłach energii, ale ich rozwój jest nieco wolniejszy niż w przypadku produkcji samego prądu – wyjaśnia ekspert.

Jak szacuje Polskie Towarzystwo Energetyki Cieplnej (PTEC), koszt transformacji polskiego sektora ciepłowniczego może wynieść nawet 466 mld zł do 2050 roku. Ponadto z raportu Forum Energii „Transformacja ciepłownictwa w Polsce. Edycja 2025” wynika, że transformacja sektora następuje powoli. Jednostkowa emisja CO2 w ciepłownictwie systemowym od 2013 do 2023 roku spadła zaledwie o 4,9 proc.

– Środki przeznaczone na transformację energetyczną nigdy nie są wystarczające. Premier mówił o bilionie złotych, eksperci o 1,5 bln zł. Niektórzy mówią, że jeszcze więcej. Żadnego państwa nie stać na to, żeby takie pieniądze z dnia na dzień wyłożyć na stół – wyjaśnia przedstawiciel Polskiej Zielonej Sieci. 

Premier Donald Tusk podczas marcowej konferencji PowerConnect Energy Summit w Gdańsku zapowiedział, że w ciągu najbliższej dekady Polska zainwestuje 1 bln zł w energetykę, infrastrukturę, linie przesyłowe oraz elektrownie. Z tej kwoty m.in. ponad 220 mld zł ma zostać przeznaczonych na źródła odnawialne i magazyny energii, 234 mld zł na dystrybucję, a 160 mld zł na energetykę jądrową.

– Musimy generować w Unii Europejskiej i w Polsce zdolność do tworzenia mądrych montaży finansowych, które polegają na kredytowaniu inwestycji, udzielaniu gwarancji państwowych bez wykładania pieniędzy oraz dotowaniu inwestycji tam, gdzie dodatkowe środki od państwa czy Unii Europejskiej są konieczne. Muszą one wspierać inicjatywy obywatelskie, działania osłonowe czy tam, gdzie państwo musi przejąć odpowiedzialność za niektóre elementy na przykład infrastruktury krytycznej – tłumaczy Krzysztof Mrozek.

Dodaje, że dużym wyzwaniem dla sektora są również społeczne konsekwencje transformacji energetycznej.

– Pewne rzeczy oczywiście moglibyśmy zrobić szybciej i gwałtowniej, ale z dużym kosztem dla obywateli. Dlatego bardzo ważne jest, aby w centrum procesu postawić obywateli, ich rachunki za energię, pracę i przyszłość. Należy projektować działania tak, aby wspierać proces sprawiedliwej transformacji w tych regionach, które w tej chwili są uzależnione od węgla, w tym brunatnego, czy energetyki wysokoemisyjnej. Powinniśmy zapewnić naszym obywatelom alternatywę – zaznacza przedstawiciel Polskiej Zielonej Sieci. 

Zdaniem 67 proc. Polaków przebadanych w listopadzie 2025 roku przez CBOS Polska powinna dochodzić neutralności klimatycznej we własnym tempie. Jednocześnie 55 proc. ankietowanych poparło odchodzenie od węgla na rzecz bardziej ekologicznych sposobów produkcji energii. Jest to jednak o 6 pp. mniej niż w 2024 roku, o 15 pp. mniej niż w 2023 roku i o 19 pp. mniej niż w 2021 roku.

– Ostatnimi wyzwaniami są dezinformacja i strach, które blokują, obniżają społeczne poparcie dla procesu transformacji. W internecie, w mediach mamy wiele fałszywych, nieprawdziwych wieści dotyczących transformacji energetycznej, które mogą powodować strach czy obniżać poparcie – uważa Krzysztof Mrozek. – Jako państwo powinniśmy więc nie tylko myśleć o tym, ile gigawatów mocy zainstalujemy i w jakich źródłach, ale też o tym, za pomocą jakich programów i kampanii edukacyjnych budować poparcie obywateli. Należy pokazać społeczeństwu, że transformacja energetyczna nie tylko jest potrzebna, bo jest wymagana przez Unię Europejską, ale też że jest w naszym ekonomicznym interesie i będzie służyć naszemu zdrowiu oraz stabilności dostaw energii do naszych domów – dodaje Krzysztof Mrozek.

Źródło: Newseria

Dane z 2026 roku pokazują, że problemy finansowe firm często można dostrzec na długo przed rozpoczęciem formalnej restrukturyzacji. Już rok wcześniej w Krajowym Rejestrze Długów widniało 29 proc. przedsiębiorstw, które później zdecydowały się na takie postępowanie. W chwili jego otwarcia odsetek ten wzrastał do około 45 proc.

1. Kontrahent zaczyna płacić coraz później

Kilka dni opóźnienia może zdarzyć się każdemu. Znacznie bardziej niepokojąca jest zmiana, która zaczyna się utrwalać. Dotychczas kontrahent płacił regularnie, a teraz przelewy pojawiają się tydzień czy dwa po terminie. Z czasem opóźnienia stają się wyraźnie dłuższe. Trzeba przypominać o fakturach, a odpowiedzi dotyczące terminu zapłaty są coraz mniej konkretne.

– Szczególnie warto zwrócić uwagę na sytuację, w której podobne problemy dotyczą już nie jednej, ale kilku kolejnych faktur. Nie musi to od razu oznaczać niewypłacalności. Może jednak wskazywać, że firma zaczyna mieć kłopot z bieżącą płynnością i trudniej jest jej regulować zobowiązania na czas. – tłumaczy Konrad Latoch z kancelarii Lege Restrukturyzacje.

2. Pojawiają się prośby o przesunięcie płatności

„Czy możemy zapłacić za dwa tygodnie?”, „Czy możemy podzielić tę fakturę na dwie części?”, „Czy da się wydłużyć termin z 30 do 60 dni?”. Takie prośby same w sobie nie są czymś niezwykłym. W biznesie zdarzają się okresowe problemy z płynnością. Ważne jest jednak, jak często zaczynają się pojawiać.

Jeżeli kontrahent przez lata regulował zobowiązania zgodnie z terminem, a teraz przy kolejnych fakturach negocjuje dodatkowe dni albo proponuje płatności częściowe, warto sprawdzić, czy nie jest to początek większego problemu.

Jeszcze większą ostrożność powinny budzić sytuacje, w których kontrahent uzależnia zapłatę od własnych wpływów.

3. Zmienia się sposób składania zamówień

Problemy z płynnością mogą być widoczne nie tylko w przelewach. Warto zwrócić uwagę również na zachowanie kontrahenta przy nowych zamówieniach. Firma, która wcześniej planowała zakupy z wyprzedzeniem, zaczyna zamawiać mniejsze partie. Odkłada decyzje. Rezygnuje z części produktów lub usług. Mocniej negocjuje terminy płatności. Możliwa jest też sytuacja odwrotna: kontrahent składa duże zamówienie, ale jednocześnie oczekuje znacznie dłuższego kredytu kupieckiego niż wcześniej.

Takie zmiany mogą mieć oczywiście wiele przyczyn. Jeżeli jednak pojawiają się razem z opóźnieniami w płatnościach, powinny skłonić do większej ostrożności.

4. Coraz trudniej uzyskać jasną informację o płatności

Kondycję kontrahenta można czasem ocenić po tym, jak zmienia się komunikacja. W dobrze funkcjonującej firmie zwykle wiadomo, kto odpowiada za płatności i kiedy faktura zostanie uregulowana. Przy problemach finansowych odpowiedzi często stają się mniej konkretne.

„Księgowość to sprawdza”, „Czekamy na akceptację”, „Przelew powinien wyjść w przyszłym tygodniu”, „Proszę zadzwonić za kilka dni”.

– Problemem nie jest taka pojedyncza odpowiedź, ale sytuacja, w której przez kilka tygodni nie można ustalić konkretnego terminu zapłaty, a kolejne osoby przekazują sprzeczne informacje. – mówi Konrad Latoch.

5. Dostawcy zaczynają zmieniać warunki współpracy

Pogorszenie kondycji firmy często zauważają również inni uczestnicy rynku. Dostawcy mogą skracać terminy płatności, ograniczać kredyt kupiecki albo przechodzić na przedpłaty. Bank może nie zgodzić się na zwiększenie finansowania. Ubezpieczyciel należności może zmniejszyć limit przyznany danemu przedsiębiorstwu. Nie zawsze będziemy mieli dostęp do wszystkich tych informacji. Część sygnałów może jednak pojawiać się w codziennych rozmowach z firmami z tej samej branży.

Jeżeli kilku dostawców zaczyna jednocześnie ostrożniej podchodzić do tego samego przedsiębiorstwa, warto sprawdzić, z czego to wynika.

6. Niepokojące informacje w rejestrach

Nie wszystkie sygnały trzeba wychwytywać podczas rozmów z kontrahentem. Część można sprawdzić samodzielnie. Przy większej ekspozycji finansowej warto regularnie obserwować informacje dostępne w rejestrach gospodarczych oraz oficjalnych źródłach dotyczących przedsiębiorstwa. Znaczenie mogą mieć m.in. narastające zaległości, postępowania egzekucyjne, zmiany dotyczące zabezpieczeń, częste roszady w organach spółki czy informacje o rozpoczęciu postępowania restrukturyzacyjnego.

– Pojedynczy wpis nie musi przesądzać o kondycji przedsiębiorstwa. Jeżeli jednak liczba negatywnych informacji rośnie, a jednocześnie pogarsza się terminowość płatności, trudno już traktować te zdarzenia jako przypadkowe. – przekonuje Konrad Latoch.

7. Firma zaczyna działać w trybie „na już”

Ostatni sygnał jest mniej oczywisty, ale często można go dostrzec podczas codziennej współpracy. Decyzje, które wcześniej były planowane z wyprzedzeniem, nagle podejmowane są w ostatniej chwili. Zamówienia stają się chaotyczne. Firma częściej zmienia ustalenia, odkłada projekty albo rezygnuje z wydatków, które jeszcze niedawno były dla niej normalne. Coraz więcej rozmów dotyczy terminów płatności, rabatów, zaliczek i możliwości przesunięcia zobowiązań.

Żaden z tych sygnałów osobno nie oznacza jeszcze, że przedsiębiorstwo za chwilę rozpocznie restrukturyzację. Jeżeli jednak występują razem z rosnącymi opóźnieniami i problemami z komunikacją, ryzyko jest już znacznie większe.

Można ograniczyć ryzyko

Spóźniona faktura, słabszy miesiąc czy prośba o wydłużenie terminu płatności nie są jeszcze dowodem poważnych problemów. Najważniejsza jest zmiana zachowania kontrahenta i powtarzalność tych samych sytuacji. Jeżeli terminy płatności są coraz dłuższe, pojawiają się kolejne prośby o odroczenie zobowiązań, firma ogranicza zamówienia, a uzyskanie konkretnej informacji o przelewie jest trudniejsza, warto dokładniej przyjrzeć się jej sytuacji.

– Nie oznacza to, że trzeba natychmiast kończyć współpracę. Można jednak ograniczyć ryzyko: zmniejszyć limit kupiecki, skrócić terminy płatności, zastosować zaliczkę lub przedpłatę, dodatkowo zabezpieczyć należności albo częściej sprawdzać kondycję finansową odbiorcy. – wyjaśnia Konrad Latoch z kancelarii Lege Restrukturyzacje.

W pierwszej połowie 2026 roku firmy, które rozpoczęły restrukturyzację i figurowały w KRD, miały łącznie 157 mln zł zaległości. Było to około 24 proc. więcej niż rok wcześniej, mimo że liczba takich przedsiębiorstw praktycznie się nie zmieniła.

– Wystarczy zrobić proste ćwiczenie: zapytać znajomych za granicą, czy potrafią wymienić pięć polskich globalnych marek. To pozwala zobaczyć, jak jesteśmy odbierani i czy rzeczywiście kreacja i innowacje, które tutaj dostrzegamy, wychodzą poza granice naszego kraju. Dobrym przykładem jest polskie meblarstwo. Produkujemy ogromne ilości mebli, tylko nie sprzedajemy ich pod polskim brandem. Często nawet nie komunikujemy, że zostały wyprodukowane w Polsce – mówi agencji Newseria Oskar Zięta, architekt i projektant.

Według Polskiej Agencji Inwestycji i Handlu nasz kraj jest czwartym największym eksporterem mebli globalnie i trzecim w Europie, a w 2024 roku wartość ich eksportu wyniosła 13,6 mld euro. Duża skala sprzedaży zagranicznej nie zawsze oznacza jednak budowanie własnych marek. PARP w raporcie dotyczącym internacjonalizacji polskich przedsiębiorstw zwracała uwagę, że przedmiotem eksportu z Polski bywa produkt, a nie marka – polskie firmy produkują na zlecenie zagranicznych przedsiębiorstw, a gotowe wyroby są następnie sprzedawane pod marką zleceniodawcy. Wśród branż, w których potencjał wzornictwa pozostaje niewykorzystany, raport wymienia m.in. meblarstwo.

– Stworzenie polskiego brandu, czy w ogóle stworzenie marki i dobrych produktów, jest bardzo trudnym projektem, który można rozpisać na dekady. Jesteśmy krajem, który stosunkowo późno wszedł na zachodnie rynki i próbuje nadrobić to, co zagraniczne firmy budowały przez dziesięciolecia. Dobrym przykładem są Włochy. Kiedy pojedziemy chociażby do Stanów Zjednoczonych, włoski design jest powszechnie rozpoznawalny. To efekt pracy, którą wykonano przez ostatnie dekady. My również musimy włożyć wiele pracy w to, żeby szeroko komunikować na świecie polski przemysł kreatywny – ocenia Oskar Zięta.

W Global Innovation Index 2025 Polska zajmuje 13. miejsce na świecie pod względem udziału eksportu dóbr kreatywnych w handlu oraz 24. pod względem liczby wzorów przemysłowych w relacji do PKB. Według European Innovation Scoreboard 2025 pod względem zgłoszeń wzorów przemysłowych nasz kraj osiąga 139,3 proc. średniej Unii Europejskiej i zajmuje czwarte miejsce w UE. W całym rankingu innowacyjności jest jednak dopiero 23. spośród 27 państw Unii i należy do grupy „Emerging Innovators”.

– Potrzebne są zarówno wsparcie państwa, jak i odwaga przedsiębiorców. Mamy coś, czego już w wielu miejscach Europy nie ma, czyli zakłady produkcyjne, które realizują zlecenia dla zagranicznych podmiotów. Powinniśmy wykorzystać ten potencjał do rozwijania własnych produktów i marek. Oczywiście są też inne kierunki, jak AI, social media czy przemysł obronny, ale w świecie kreatywnym mamy możliwość realizowania z lokalnym wkładem ciekawych, oryginalnych projektów, rozwijania ich i wysyłania za granicę – podkreśla projektant.

Zwiększanie rozpoznawalności polskich firm i produktów za granicą jest jednym z celów strategii PAIH na lata 2025–2029. Jednym z narzędzi jest projekt Brand HUB, w ramach którego agencja prowadzi programy promocji siedmiu sektorów, w tym branży meblarskiej. PAIH wskazuje jednocześnie, że w ekspansji zagranicznej przedsiębiorcom przeszkadzają m.in. nieznajomość zagranicznych rynków i brak inwestycji w promocję marki. W przypadku MŚP problemem jest również niewystarczająca wiedza dotycząca handlu zagranicznego.

– Kiedy zaczynaliśmy w 2007 roku, Polska nie była jeszcze dla nas rynkiem, ale dziś jest krajem rozwijającym się i dla nas ważnym. Możemy tutaj testować różne rozwiązania, współpracować z architektami, inżynierami i producentami, a potem wdrażać je globalnie. Mamy ponad 20 wystaw rocznie, a mimo to ponad 60 proc. osób, które do nas podchodzą, nie zna naszej marki. Świat jest ogromny i nawet dla naszej firmy w dużym stopniu pozostaje jeszcze niezbadany. Eksperci znają nasze produkty, ale przed nami wciąż dużo pracy, żeby stały się szerzej rozpoznawalne na wielu rynkach – wskazuje Oskar Zięta.

Zieta Studio rozwija także własną technologię FiDU, czyli metodę deformowania cienkich membran blaszanych za pomocą ciśnienia wewnętrznego. Firma pracuje nad jej zastosowaniem m.in. w pojazdach ostatniej mili, elementach fortyfikacyjnych i rozwiązaniach dla górnictwa.

– Polska jest na szarym końcu, jeśli chodzi o strategiczne zabezpieczanie własności intelektualnej i patentowanie. O tym problemie trzeba mówić głośno. Urząd Patentowy powinien stworzyć realne instrumenty wsparcia dla kreatywnych twórców, którzy chcą skutecznie chronić swoje pomysły – wskazuje projektant.

W statystykach patentowych Polska wypada znacznie słabiej niż pod względem wzornictwa. Według European Innovation Scoreboard 2025 zajmuje 24. miejsce w Unii Europejskiej pod względem liczby międzynarodowych zgłoszeń patentowych PCT w relacji do PKB. Dane Europejskiego Urzędu Patentowego wskazują, że w 2025 roku podmioty z naszego kraju złożyły 621 europejskich zgłoszeń patentowych, o 10,3 proc. mniej niż rok wcześniej. W przeliczeniu na milion mieszkańców było to 17 zgłoszeń. Dla porównania w Czechach było to 24,5 zgłoszenia na milion mieszkańców, w Hiszpanii – 45,9, a w Finlandii – 613,4.

– Szczególnie ważne jest zabezpieczanie polskiego IP na podstawowym, początkowym etapie, bo później, kiedy ludzie już zaprezentują swoje pomysły, może być za późno. To proces, który wymaga bardzo dużo czasu i pieniędzy, żeby wdrażać patenty polskie i europejskie, a następnie zabezpieczać je na kolejnych rynkach świata. To strategiczny punkt, który powinien być realizowany – podkreśla Oskar Zięta.

Związek między ochroną własności intelektualnej a wynikami przedsiębiorstw pokazuje badanie EUIPO i Europejskiego Urzędu Patentowego z 2025 roku. Objęło ono ponad 119 tys. firm ze wszystkich 27 państw Unii Europejskiej. Firmy, które miały zarejestrowane prawa własności intelektualnej, osiągały średnio o 23,8 proc. wyższe przychody na pracownika niż przedsiębiorstwa bez takich praw. W przypadku MŚP różnica wynosiła 44 proc. Jednocześnie zarejestrowane prawa własności intelektualnej miało niespełna 10 proc. małych i średnich przedsiębiorstw.

Źródło: Newseria

Dlaczego stosujemy dodatki do okien?

Latem wiele osób korzysta z klimatyzatorów, wentylatorów czy innych urządzeń wspomagających chłodzenie wnętrz. Rozwiązania te w jakimś stopniu mogą poprawiać komfort termiczny pomieszczeń, jednak często wiążą się z dodatkowymi kosztami. Nie każdy także preferuje korzystanie z klimatyzacji. Dla części użytkowników znaczenie ma naturalna cyrkulacja powietrza, inni kierują się indywidualnymi upodobaniami lub względami zdrowotnymi. W efekcie coraz większym zainteresowaniem cieszą się rozwiązania, które pomagają ograniczać nagrzewanie pomieszczeń już u samego źródła, bez konieczności aktywnego chłodzenia powietrza w domu.

Sposób na chłodniejsze wnętrza

Jednym z nich są zewnętrzne rolety i markizy FAKRO do stolarki okiennej. W przeciwieństwie do rolet wewnętrznych stanowią skuteczniejszą ochronę przed nagrzewaniem pomieszczeń. Ich przewaga tkwi w miejscu umieszczenia – dodatki zewnętrzne – na co wskazuje sama nazwa – montowane są po zewnętrznej stronie okna. Absorbują promienie słoneczne jeszcze przed przeszkleniem, ograniczając przenikanie ciepła do wnętrza, a tym samym do nadmiernego nagrzewania budynku. W rezultacie ich zastosowanie pomaga obniżyć temperaturę we wnętrzach podczas upalnego lata.

Korzyści z zastosowania dodatków zewnętrznych można odczuć na wiele sposobów. Dla osób spędzających w domu większą część dnia mogą one stanowić wsparcie w codziennym korzystaniu z wnętrz niezależnie od pory dnia, pomagając utrzymać przyjemną temperaturę i chronić pomieszczenia przed nadmiernym ciepłem. Ich zalety docenią również osoby pracujące poza domem. Opuszczenie markiz czy rolet przed wyjściem do pracy pomaga ograniczać wpływ intensywnego nasłonecznienia na wnętrza przez wiele godzin. Powrót do domu po całym dniu obowiązków może być wówczas przyjemniejszy, a przestrzeń mieszkalna lepiej przygotowana do odpoczynku i codziennego funkcjonowania.

Dostępne rozwiązania

W FAKRO znajdziemy kompleksową ofertę dodatków zewnętrznych przystosowaną zarówno do okien fasadowych, jak i dachowych. Dla okien pionowych dedykowane są markizy pionowe INNOVIEW Line. Oprócz ich skutecznej ochrony przed upałem zapewniają prywatność w ciągu dnia, nie ograniczając przy tym kontaktu z otoczeniem. Wykonane z tkanin o różnych stopniach prześwitu pozwalają dopasować poziom zaciemnienia do indywidualnych potrzeb, zachowując dostęp do naturalnego światła. Model VMZ ZIP oraz wersje elektryczne pełnią również rolę moskitiery, chroniąc przed niepożądanymi insektami, kiedy chcemy przewietrzyć pomieszczenie.

Do okien dachowych przeznaczone są rolety ARZ Komfort oraz markizy zewnętrzne AMZ Komfort. Działanie markiz do okien dachowych jest podobne do działania markiz pionowych. Z kolei rolety ARZ Komfort, zbudowane z aluminiowych lameli, tworzą trwały pancerz, który zaciemnia wnętrze oraz stanowi dodatkową barierę utrudniającą włamanie.

Wygodna obsługa

Dodatki zewnętrzne FAKRO dostępne są w wersjach manualnych i elektrycznych. Modele wyposażone w napęd elektryczny mogą być sterowane za pomocą aplikacji w systemie WiFi Tuya lub obsługiwane pilotem, klawiaturą sterującą albo przyciskiem ściennym wykorzystując technologię Z-Wave. W ramach systemu Z-Wave dostępne są również modele solarne, zasilane energią słoneczną. Ofertę uzupełniają rozwiązania przewodowe, w tym modele Electro230, sterowane przyciskiem naściennym.

Estetyka, która dopełnia całość

Zastosowanie markiz lub rolet zewnętrznych nie oznacza rezygnacji z estetyki budynku. Produkty FAKRO wyróżniają się nowoczesnym, minimalistycznym wzornictwem, które harmonijnie wpisuje się zarówno w architekturę współczesnych domów, jak i bardziej klasycznych realizacji. Szeroka gama kolorystyczna pozwala dopasować dodatki do koloru stolarki okiennej, elewacji oraz pokrycia dachowego, tworząc spójną i estetyczną całość.

www.fakro.pl

AI ułatwia także podszywanie się pod konkretne osoby z wykorzystaniem ich głosu lub wizerunku. Według raportu około 4 na 10 dużych przedsiębiorstw obawia się masowych ataków phishingowych wykorzystujących sztuczną inteligencję.

Problem nie kończy się jednak na przejęciu firmowej skrzynki. Celem atakujących są dane uwierzytelniające i uprawnienia użytkownika, które mogą otworzyć dostęp do kolejnych elementów infrastruktury. W firmach, w których z siecią połączone są m.in. systemy monitoringu czy kontroli dostępu, skutki jednego błędu mogą więc wykraczać poza środowisko IT.

Przejęte konto to początek ataku

– Phishing coraz częściej należy postrzegać jako próbę przejęcia cyfrowej tożsamości użytkownika. Jeśli zdobyte dane logowania umożliwiają dostęp do kolejnych systemów, jeden błąd może uruchomić cały łańcuch zdarzeń. Dlatego tak ważne są uwierzytelnianie wieloskładnikowe, odpowiednie zarządzanie tożsamością i uprawnieniami oraz ograniczanie dostępu wyłącznie do zasobów, których dana osoba rzeczywiście potrzebuje – mówi Jakub Kozak, Area Sales Director ECE, Genetec.

Kamery IP, systemy kontroli dostępu czy inne urządzenia odpowiedzialne za bezpieczeństwo techniczne są pełnoprawnymi elementami firmowej sieci. Dlatego ich ochrona wymaga m.in. silnego uwierzytelniania, aktualnego oprogramowania i właściwego zarządzania kontami.

Człowiek może się pomylić. System nie powinien

– Błąd ludzki to czynnik, z którym zawsze musimy liczyć się w cyberbezpieczeństwie. Ochrona nie może więc opierać się wyłącznie na ludziach, lecz na inteligentnych urządzeniach końcowych – wskazuje Mariusz Sprawnik, Territory Sales Manager, Axis Communications. – Bezpieczne ustawienia domyślne, regularne aktualizacje oprogramowania oraz właściwe zarządzanie urządzeniami stanowią absolutną podstawę. Kamery IP i inne urządzenia IoT mogą pełnić rolę aktywnego elementu zabezpieczeń – czy to poprzez weryfikację na podstawie obrazu wizualnego i karty dostępu, przyczyniając się do niezawodnej dwuskładnikowej identyfikacji, czy też dostarczenie kluczowych danych do szybkiej i kompleksowej analizy śledczej w przypadku incydentu – dodaje.

Dane z raportu pokazują, że sama edukacja pracowników nie wystarczy. Skoro phishingu doświadczyło 36% badanych organizacji, a rozwój AI zwiększa wiarygodność fałszywych wiadomości, firmy muszą zakładać, że część prób zakończy się powodzeniem.

Kluczowe staje się więc nie tylko zapobieganie kliknięciu w podejrzaną wiadomość, ale także ograniczenie tego, do jakich systemów i zasobów napastnik może dostać się po przejęciu konta. W połączonym środowisku IT, monitoringu i kontroli dostępu jedna skrzynka może być bowiem dopiero początkiem incydentu.

Autor komentarza: Piotr Wołodko z Fonio.ai – odpowiedzialny na polskim rynku za rozwój jednej z najszybciej rozwijających się europejskich firm AI.

Z opublikowanego właśnie przez EFL Barometru AI wynika, że polskie MŚP wracają do inwestycji w sztuczną inteligencję. Odsetek MŚP planujących zwiększenie nakładów na rozwiązania AI podskoczył z 25 proc. w poprzednim pomiarze do 41 proc. Niemal połowa badanych spodziewa się dzięki wdrożeniu AI wzrostu sprzedaży, a 13 proc. planuje z tego powodu zwiększyć zatrudnienie. Najsilniejsze odbicie odnotowano wśród mikrofirm, których wynik wzrósł o 7 pkt.

Skąd bierze się zwiększone zainteresowanie AI? Jak tłumaczy Piotr Wołodko, odpowiedzialny za rozwój Fonio.ai w Polsce:

Wzrost liczby MŚP planujących zwiększenie inwestycji w AI pokazuje, że przestały one traktować sztuczną inteligencję jako ciekawostkę, o której czyta się w mediach. Wcześniej obawiały się przede wszystkim skomplikowanej konfiguracji, halucynacji, niechęci klientów docelowych czy szablonowego działania. Z czasem nastąpiła jednak drastyczna poprawa w każdym z tych obszarów, a każdy miesiąc przynosi nową generację modeli AI. Spowodowało to także obniżenie kosztów wejścia.

Polskie MŚP sięgają po AI coraz chętniej ze względu na presję czasu i ograniczonych zasobów. Właściciel małej firmy rzadko ma komfort zatrudnienia osoby np. wyłącznie do obsługi telefonów, maili czy zapytań klientów. W efekcie robi to sam, między jednym zleceniem a drugim, a nierzadko kończy się to utratą klienta, który nie doczekał się odpowiedzi. Przedsiębiorcy są świadomi swoich słabych punktów, a ich rozwiązanie często możliwe jest właśnie dzięki usługom AI. Zadowoleni z usług dzielą się doświadczeniami z innymi, co buduje zaufanie. W efekcie zainteresowanie wdrożeniami AI od kilku miesięcy bardzo gwałtownie rośnie.

Wśród klientów Fonio.ai najchętniej po automatyzację głosową sięgają dziś firmy z branż takich jak handel i e-commerce, remontowo-budowlana, gabinety lekarskie, zarządcy nieruchomości, kancelarie prawne i rachunkowe, motoryzacja. Korzyści, jakie daje wdrożenie AI wśród takich firm, są bardzo wymierne. To przede wszystkim automatyzacja pracy administracyjnej i powtarzalnych zadań, więcej obsłużonych zapytań czy redukcja kosztów operacyjnych.

Najnowszy raport autorstwa UCE RESEARCH i Implant Medical pt. „Bariery w leczeniu stomatologicznym Polaków. Edycja 2026” pokazuje, co obecnie najbardziej demotywuje, odstrasza, zniechęca lub irytuje pacjentów w kwestii korzystania z usług stomatologicznych. Raport powstał na kanwie specjalnego badania opinii publicznej, które zostało przeprowadzone metodą CAWI na próbie 1017 osób w wieku od 18 do 80 lat. Respondenci mogli jednocześnie wskazać kilka odpowiedzi.

Na pierwszym miejscu w rankingu znalazły się zbyt wysokie koszty leczenia lub poszczególnych wizyt – 41,9%. Jest to jedyna odpowiedź przekraczająca poziom 40%. Kwestie finansowe wyprzedzają o 5,2 pkt proc. ogólny strach przed lekarzem, o 14,7 pkt proc. – obawę przed bólem, a o 16,3 pkt proc. – długie oczekiwanie na specjalistę.

– Dla znacznej części Polaków problem zaczyna się jeszcze przed wejściem do gabinetu. Pierwszą obawą może być wysokość wydatku, zwłaszcza gdy pacjent nie wie, jaki będzie ostateczny zakres leczenia, ile wizyt okaże się koniecznych i czy po wykonaniu dokładnej diagnostyki nie pojawią się dodatkowe koszty. W stomatologii poczucie finansowej niepewności może być równie istotne jak sama cena. Dlatego ważne jest, aby pacjent od początku otrzymał możliwie przejrzysty plan leczenia wraz z informacją o jego kolejnych etapach, dostępnych wariantach oraz przewidywanych wydatkach – mówi dr n. med. Piotr Przybylski, współautor raportu z Implant Medical.

Badanie jednak nie odpowiada bezpośrednio na pytanie, ilu Polaków rezygnuje z leczenia z powodów finansowych. Natomiast tak wysoki wynik może mimo wszystko wskazywać na ryzyko odwlekania decyzji o rozpoczęciu terapii, ograniczania jej zakresu albo zgłaszania się do dentysty dopiero wtedy, gdy pojawiają się poważniejsze dolegliwości.

– Odkładanie wizyty z powodu obawy przed wydatkiem może uruchomić niekorzystny mechanizm. Problem stomatologiczny zwykle nie znika sam, a z czasem może wymagać bardziej rozbudowanego, dłuższego i droższego leczenia. Pacjent, który początkowo chce uniknąć kosztu, może więc później stanąć przed jeszcze większym obciążeniem. Z tego punktu widzenia istotne są zarówno regularne kontrole, jak i przedstawianie kosztów w sposób zrozumiały i możliwie przewidywalny – dodaje ekspert.

Raport pokazuje też, że na drugim miejscu znalazł się ogólny strach przed tzw. „białym fartuchem” lub lekarzem, wskazany przez 36,7% respondentów. Wynik ten jest tylko o 5,2 pkt proc. niższy od odsetka dotyczącego kosztów. Jednocześnie ogólny strach przed lekarzem występuje wyraźnie częściej niż konkretna obawa przed bólem. Różnica między tymi odpowiedziami wynosi 9,5 pkt proc.

– To pokazuje, że lęku przed stomatologią nie można sprowadzać wyłącznie do perspektywy bolesnego zabiegu. Strach może dotyczyć także diagnozy, utraty kontroli, niepewności co do przebiegu wizyty, oceny stanu uzębienia czy informacji o konieczności przeprowadzenia kosztownego leczenia. Dla części osób napięcie pojawia się jeszcze przed rozpoczęciem badania i jest związane z całą sytuacją medyczną, a nie z jednym konkretnym elementem – wyjaśnia dr n. med. Piotr Przybylski.

Zdaniem współautora raportu, ograniczanie takiego lęku wymaga nie tylko zapewnienia odpowiednich metod znieczulenia, ale również właściwej komunikacji z pacjentem. Znaczenie może mieć sposób przyjęcia go w gabinecie, przedstawienie planowanych czynności oraz upewnienie się, że poprawnie rozumie kolejne etapy leczenia.

– Pacjent powinien mieć poczucie, że jest wysłuchany, wie, co będzie wykonywane, jak również zachowuje pewien wpływ na przebieg wizyty. Nawet nowoczesne wyposażenie gabinetu nie zlikwiduje lęku, jeżeli lekarz nie wyjaśnia swoich działań lub nie reaguje na ewidentne sygnały bólu lub stresu. Spokojna komunikacja, uprzedzanie o kolejnych czynnościach i ustalenie sposobu sygnalizowania potrzeby przerwy mogą istotnie zwiększać poczucie bezpieczeństwa – zaznacza ekspert z Implant Medical.

Trzecie miejsce zajmuje obawa przed bólem związanym stricte z leczeniem, którą wskazało 27,2% respondentów. Pomimo rozwoju metod znieczulenia i coraz większego nacisku na komfort pacjenta perspektywa bolesnego zabiegu nadal zniechęca ponad jedną czwartą dorosłych Polaków.

– W świadomości części pacjentów wciąż funkcjonuje obraz leczenia stomatologicznego jako doświadczenia bolesnego i trudnego. Takie nastawienie może wynikać z wcześniejszych wizyt, opowieści innych osób albo doświadczeń pochodzących z okresu, gdy dostępne metody leczenia bólu były mniej rozwinięte. Samo poinformowanie o możliwości zastosowania znieczulenia nie zawsze wystarcza. Pacjent potrzebuje także pewności, że jego dyskomfort zostanie zauważony, a lekarz odpowiednio zareaguje – stwierdza dr n. med. Piotr Przybylski.

Tuż za obawą przed bólem znalazło się długie oczekiwanie na specjalistę. Taką odpowiedź zaznaczyło 25,6% badanych, czyli tylko o 1,6 pkt proc. mniej niż w przypadku bólu. Wynik pokazuje, że problemy organizacyjne i dostępność terminów mogą zniechęcać niemal tak często jak perspektywa nieprzyjemnego zabiegu, choć z pewnością w dużej części dotyczy to pacjentów leczących się państwowo, czyli na NFZ.

– To jeden z mocniejszych wniosków płynących z raportu. Nawet pacjent gotowy do rozpoczęcia leczenia może stracić motywację, jeżeli znalezienie odpowiedniego specjalisty wymaga długiego oczekiwania, wielokrotnego kontaktowania się z placówkami lub znacznego dostosowania życia zawodowego i rodzinnego do dostępnych terminów. Problem może dotyczyć zwłaszcza bardziej wyspecjalizowanych świadczeń, w przypadku których liczba dostępnych lekarzy i placówek jest ograniczona – zwraca uwagę ekspert.

Koszty, strach, ból i kolejki mogą jednocześnie występować u tych samych osób i wzajemnie wzmacniać ich niechęć. Respondent mógł bowiem zaznaczyć kilka czynników. Jak podkreślą autorzy raportu, w tym przypadku nie można zatem dodawać ich wyników, ale można wskazać pewien mechanizm, w którym odwlekanie wizyty zwiększa ryzyko pogłębienia problemu zdrowotnego.

– Jeżeli pacjent długo czeka albo sam odkłada wizytę, problem może się rozwinąć. Wówczas leczenie bywa bardziej złożone, może budzić większy lęk i generować wyższe koszty. Z kolei strach przed wydatkiem lub bólem może prowadzić do dalszego zwlekania. Dlatego barier finansowych, emocjonalnych i organizacyjnych nie powinno się rozpatrywać w całkowitym oderwaniu od siebie – dodaje współautor raportu.

Pierwszą piątkę zamykają negatywne doświadczenia z poprzednich wizyt lub leczenia, wskazane przez 19,4% respondentów. Oznacza to, że niemal co piąty dorosły Polak wymienia wcześniejsze przeżycia jako jeden z czynników wpływających na obecne podejście do stomatologii.

– Negatywne doświadczenie może stać się źródłem utrwalonej niechęci do kolejnych wizyt. Nie musi ono dotyczyć wyłącznie bólu czy samego efektu leczenia. Pacjent może źle zapamiętać brak empatii, niezrozumiały sposób komunikacji, poczucie pośpiechu, brak wpływu na przebieg zabiegu albo zaskoczenie wysokością rachunku. Takie wspomnienia mogą później zwiększać ogólny strach przed lekarzem i wzmacniać oczekiwanie, że kolejna wizyta również będzie nieprzyjemna – zauważa dr n. med. Piotr Przybylski.

Zdaniem eksperta z Implant Medical, odbudowanie poczucia bezpieczeństwa wymaga czasu oraz konsekwentnego podejścia ze strony lekarza i personelu. Pacjent mający negatywne doświadczenia może potrzebować dokładniejszego wyjaśnienia planu leczenia, większej liczby informacji oraz wyraźnego zapewnienia, że zgłaszany przez niego stres na pewno będzie brany pod uwagę.

– Każda wizyta ma znaczenie nie tylko dla aktualnego leczenia, ale także dla przyszłej gotowości pacjenta do korzystania ze stomatologii. Jedno dobrze przeprowadzone spotkanie nie zawsze od razu usuwa wcześniejszy lęk, ale z pewnością może rozpocząć proces odbudowywania zaufania. Pomagają w tym przewidywalność, spokojna komunikacja, przejrzyste zasady finansowe oraz przede wszystkim reagowanie na sygnały dyskomfortu – podkreśla ekspert.

W dalszej części rankingu znalazły się kwestie związane z atmosferą gabinetu. Specyficzny zapach wskazało 10,3% respondentów. Natomiast odgłos urządzeń, np. pracującego wiertła, oraz wygląd specjalistycznych narzędzi uzyskały po 9,2% wskazań.

– Zapach, dźwięk wiertła czy widok narzędzi mogą uruchamiać skojarzenia z poprzednimi wizytami i zwiększać napięcie jeszcze przed rozpoczęciem zabiegu. Nie są to główne problemy w skali całego rankingu, ale dla części pacjentów mogą być wyraźnymi bodźcami nasilającymi lęk. W takich przypadkach duże znaczenie ma spokojne przygotowanie pacjenta do wizyty i wyjaśnienie, do czego będą służyły poszczególne urządzenia – dodaje współautor raportu.

Z raportu również wynika, że najrzadziej wskazywanymi konkretnymi czynnikami były silne oświetlenie gabinetu – 3,2%, niekompetencja lub brak zaufania do lekarzy – 5,3%, a także niekompetencja lub brak zaufania do personelu – 7,2%. Ponadto 7,1% badanych zaznaczyło inną, niewymienioną kwestię, a 10,4% odpowiedziało „nie wiem” lub „ciężko powiedzieć”. Jedynie 1,2% respondentów zadeklarowało, że nie ma niczego, co demotywowałoby, odstraszało, zniechęcało lub irytowało ich w związku z korzystaniem z usług stomatologicznych.

– Niskie pozycje odpowiedzi dotyczących niekompetencji lub braku zaufania wcale nie oznaczają automatycznie, że wszyscy pozostali badani wysoko oceniają pracę lekarzy i personelu. Pokazują natomiast, że na tle kosztów, strachu, bólu i kolejek kwestie te są zdecydowanie rzadziej wymieniane jako czynniki zniechęcające. Cały ranking wskazuje, że poprawa doświadczeń pacjentów wymaga działań na kilku poziomach. Większej przewidywalności kosztów, lepszej dostępności terminów, skutecznego ograniczania bólu oraz komunikacji dającej poczucie bezpieczeństwa – podsumowuje dr n. med. Piotr Przybylski.

***
Opis metody analitycznej/badawczej

Raport pt. „Bariery w leczeniu stomatologicznym Polaków. Edycja 2026” powstał na podstawie specjalnego badania opinii publicznej, przeprowadzonego metodą CAWI (Computer Assisted Web Interview) przez UCE RESEARCH we współpracy merytorycznej z kliniką Implant Medical z Gniezna. Badanie zrealizowano na próbie 1017 Polaków w wieku od 18 do 80 lat. Respondenci mogli wskazać kilka odpowiedzi, dlatego wyżej przedstawione wyniki nie sumują się do 100%.

Poddasze aranżujemy często na sypialnię, domowe biuro czy strefę relaksu. To tutaj szukamy spokoju i wyciszenia, a naturalne materiały, takie jak drewno, stanowią idealne tło dla codziennych historii. Wybór stolarki drewnianej pomaga stworzyć przyjazny mikroklimat i dodaje pomieszczeniom ciepła oraz przytulności. Takie podejście znajduje potwierdzenie w badaniach konsumenckich. Według wyników analizy „Postrzeganie drewna przez Polaków”, przeprowadzonej w 2024 roku, aż 98% respondentów uważa drewno za odpowiedni materiał do wykończenia wnętrz, a 92% akceptuje jego zastosowanie w oknach i drzwiach.

Drewno – materiał, który nie wychodzi z mody

Drewno wprowadza do pomieszczeń harmonię, której trudno szukać w przypadku sztucznych materiałów. To surowiec, który doskonale odnajduje się zarówno w klasycznych, jak i nowoczesnych przestrzeniach. Od lat jest wykorzystywany także w produkcji okien dachowych, gdzie estetyka idzie w parze z trwałością oraz odpornością na wymagające warunki użytkowania.

– W procesie produkcji okien dachowych FAKRO wykorzystujemy wyłącznie starannie wyselekcjonowane, klejone warstwowo drewno sosnowe, co zapewnia konstrukcji dużą sztywność i odporność na odkształcenia. Widoczne usłojenie, zabezpieczone lakierem wodnym, wydobywa autentyczny charakter materiału. Dla osób poszukujących nowoczesnych akcentów, oferujemy również profile wykończone w bieli lub dowolnym kolorze z palety RAL, co pozwala na pełną swobodę projektową – od skandynawskiej przytulności po surowy loft – tłumaczy Sławomir Kwarciak Starszy Menedżer Produktu. Szerokie możliwości personalizacji sprawiają, że okna dachowe mogą stać się spójnym elementem każdej koncepcji architektonicznej, harmonijnie współgrając zarówno z elewacją budynku, jak i aranżacją wnętrza.

Komfort wpisany w drewnianą konstrukcję

Współczesne okna drewniane to przykład synergii tradycyjnego materiału z nowoczesnymi rozwiązaniami. Takie podejście dobrze ilustruje opracowana przez FAKRO technologia thermoPro, która wpływa na poprawę parametrów użytkowych stolarki. W ramach tego rozwiązania zastosowano m.in. specjalne kanaliki odwadniające w dolnych narożach ościeżnicy, odpowiadające za odprowadzanie wody powstającej w wyniku kondensacji. Pozwala to ograniczyć oddziaływanie wilgoci na drewniane elementy konstrukcji i wspiera ich trwałość.

W nowoczesnych oknach dachowych coraz większe znaczenie mają również wzornictwo i ergonomia. W przypadku FAKRO aerodynamiczny kształt oblachowania, opracowany we współpracy z Politechniką Krakowską, łączy estetykę z funkcjonalnością i dobrze wpisuje się w charakter współczesnej architektury. Projektanci coraz większą uwagę poświęcają także wygodzie codziennego użytkowania. Przykładem jest klamka umieszczona w dolnej części skrzydła, która zapewnia komfortową obsługę niezależnie od wysokości montażu okna.

Odpowiedzialność potwierdzona działaniem

Wybierając drewniane okna, coraz częściej zwracamy uwagę nie tylko na ich parametry techniczne i estetykę, lecz także sposób produkcji. Znaczenia nabierają takie kwestie jak pochodzenie surowców, efektywność procesów wytwarzania czy ślad węglowy wyrobów.

Okna FAKRO z linii GREENVIEW otrzymały certyfikat Carbon Footprint Approved, co potwierdza, że zostały wytworzone w sposób odpowiedzialny środowiskowo i społecznie. Równie ważne jest pochodzenie drewna wykorzystywanego do wytwarzania okien. FAKRO pozyskuje surowiec z lasów o planowanej gospodarce leśnej.

Cisza, światło i wygoda

Naturalne właściwości drewna sprawiają również, że skutecznie tłumi ono drgania, pomagając ograniczyć hałas docierający do wnętrza. W połączeniu z nowoczesnymi pakietami szybowymi o podwyższonej izolacyjności akustycznej pozwala to stworzyć na poddaszu przestrzeń sprzyjającą odpoczynkowi, pracy i codziennemu komfortowi.

Współczesne okna drewniane oferują jednak znacznie więcej niż tylko dobrą izolację. Mogą być wyposażone w powłoki ograniczające osadzanie się zabrudzeń czy inteligentne rozwiązania do automatyzacji i zdalnego sterowania w ramach systemów Smart Home. Dzięki temu możliwe jest zdalne sterowanie pracą okien za pomocą smartfona, a także automatyczna reakcja na zmieniające się warunki pogodowe, na przykład samoczynne zamknięcie okna podczas opadów deszczu.

Drewniane okna dachowe udowadniają, że naturalne materiały mogą z powodzeniem odpowiadać na wymagania współczesnego budownictwa. Łączą ponadczasową estetykę z nowoczesnymi technologiami, oferując nie tylko dostęp do światła i świeżego powietrza, lecz także komfort użytkowania, energooszczędność i trwałość na lata. W efekcie stają się czymś więcej niż elementem wyposażenia domu – są świadomym wyborem dla osób, które szukają jakości, funkcjonalności i bliskości natury w codziennym otoczeniu.

***

Partnerzy nowej edycji kampanii „TERMOMODERNIZACJA+DOBRY MONTAŻ”: FAKRO, GLASSOLUTIONS, HÖRMANN, KLIMAS WKRĘT-MET, KRISHOME, NYXON,  POLSKIE STOWARZYSZENIE PRODUCENTÓW STYROPIANU, SOMFY, SOUDAL, TERMOPROFI, WIŚNIOWSKI.

Patron honorowy: Ministerstwo Rozwoju i Technologii

Patroni merytoryczni: APPLiA Polska, Instytut Techniki Budowlanej, Fundacja Świadomi Klimatu, Polska Izba Budownictwa, Polskie Stowarzyszenie Dekarzy, Porozumienie Branżowe na Rzecz Efektywności Energetycznej POBE, Stowarzyszenie Producentów i Importerów Urządzeń Grzewczych, Polski Związek Producentów i Przetwórców Izolacji Poliuretanowych PUR i PIR „SIPUR”

Patroni medialni: all4build.pl, Bramy21.pl, Budnet.pl, Budowa.com.pl, Budowa.org, Budowlanematerialy.eu, Budownictwo.co, Budownictwo.org, BudownictwoB2B.pl, Budujemy Dom, Dachy.info.pl, Dom Idealny, Domenergo.com, Domszytynamiare.pl, Dom z Ogrodem, Drzwi21.pl, Eco Miasto, Ekspert Budowlany, Forum-budowlane.pl, Forum Branżowe, Forum-budowlane.pl, Forumfirm.eu, Inwestycje.plus, Izolacje, Kb.pl, Kwartalnik Okno, Ladnydom.pl, Ładny Dom, Materiały Budowlane, Monter Stolarki, Murator, Muratorplus.pl, Nasz Dekarz, Naszemedia.info, Nature World, Obud.pl, Okna21.pl, Oknonet.pl, Oknoserwis.pl, Oslony21.pl, Pasywny-budynek.pl, Poradybudowlane.com.pl, Przegląd Budowlany, RBT Magazyn, Receptynadom.pl, Stolarkabudowlana.eu, Stolarstwo.org, Świat Szkła, Teraz Dom, Terazdom.pl, Wybudujemy.com.pl.

Krajowa Rada Izby Architektów RP oraz Zarząd Główny Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków wystosowały do Prezesa Rady Ministrów, Marszałka Sejmu i Marszałek Senatu apel o wykorzystanie bieżących prac legislacyjnych do stworzenia trwałego mechanizmu finansowania ochrony polskiego dziedzictwa kulturowego. Organizacje postulują, aby część środków pochodzących z opłat turystycznych była ustawowo przeznaczana na konserwację, rewaloryzację i ochronę zabytków oraz historycznych przestrzeni miast i miejscowości szczególnie obciążonych ruchem turystycznym.

Obie organizacje, reprezentujące środowiska architektów oraz konserwatorów zabytków, zwracają uwagę, że polskie dziedzictwo kulturowe jest nie tylko dobrem wspólnym, lecz także jednym z podstawowych zasobów gospodarki turystycznej. Zabytki, historyczne miasta i krajobraz kulturowy przyciągają miliony turystów, generując wymierne korzyści ekonomiczne. Jednocześnie koszty zachowania i ochrony tego zasobu ponoszą przede wszystkim właściciele zabytków, mieszkańcy, samorządy terytorialne i państwo.

Autorzy apelu wskazują, że szansa zbudowania stabilnych podstaw finansowych dla ochrony dziedzictwa może być historyczna. Odwołują się do trwających prac legislacyjnych nad zmianami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Ich zdaniem procedowane rozwiązania mogą stać się podstawą do stworzenia mechanizmu, który połączy korzyści gospodarcze generowane przez dziedzictwo z finansowaniem jego ochrony.

– Jeżeli polskie dziedzictwo kulturowe jest jednym z fundamentów naszej turystyki i lokalnych gospodarek, to część wartości ekonomicznej, którą ono generuje, powinna być przekazywana na jego ochronę. Nie potrzebujemy kolejnego programu dotacyjnego, ale trwałego, ustawowego mechanizmu zapewniającego finansowanie konserwacji i rewaloryzacji zabytków, także w przyszłości – przekonuje Borysław Czarakcziew, Prezes Krajowej Rady Izby Architektów RP.

W apelu przywołano rozwiązania funkcjonujące w innych państwach europejskich. Jako przykład wskazano Chorwację, gdzie działa ustawowy mechanizm – tzw. spomenička renta – zgodnie z którym gospodarcze korzystanie z dziedzictwa uwzględnia współfinansowanie jego ochrony. Sygnatariusze proponują, aby podobna zasada została przyjęta w Polsce – część wartości ekonomicznej uzyskiwanej dzięki dziedzictwu powinna być przeznaczana na zachowanie tego zasobu kulturowego.

– To moment, w którym możemy stworzyć rozwiązanie służące nie tylko obecnym potrzebom, ale przede wszystkim przyszłym pokoleniom. Chcemy, aby środki związane z ruchem turystycznym częściowo wspierały ochronę miejsc, które ten ruch przyciągają. To racjonalne połączenie interesu gospodarczego z odpowiedzialnością za wspólne dziedzictwo – dodaje Borysław Czarakcziew.

Organizacje zwracają się do Rządu, Sejmu i Senatu RP o jak najszybsze zakończenie prac legislacyjnych oraz o uwzględnienie postulatu w ustawie. Podkreślają, że dzięki temu możliwe będzie stworzenie trwałego systemu finansowania ochrony dziedzictwa, opartego na zasadzie współodpowiedzialności za zasób, który przynosi korzyści całej gospodarce.

Apel został podpisany 19 sierpnia 2026 r. przez Borysława Czarakcziewa, Prezesa Krajowej Rady Izby Architektów RP, oraz Jacka Rulewicza, Prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków.

Mateusz Marczewski jest związany z Axpo od ponad 9 lat. Od sierpnia 2025 roku kierował spółką jako pełniący obowiązki dyrektora zarządzającego, a w sierpniu 2026 roku został na stałe powołany na stanowisko. Jego nominacja formalizuje model zarządzania funkcjonujący w Axpo Polska przez ostatni rok i otwiera kolejny etap rozwoju działalności spółki na polskim rynku.

Marczewski jest ekspertem z ponad 15-letniem doświadczeniem w sektorze rynków towarowych i energetyki oraz szeroką wiedzą w zakresie origination i handlu energią elektryczną, gazem oraz emisjami na rynkach europejskich. Początkowo zajmował się handlem i analizą rynków towarowych w Morgan Stanley w Londynie. Po dołączeniu do Axpo odpowiadał za współpracę z największymi klientami przemysłowymi i producentami energii ze źródeł odnawialnych. Następnie rozwijał relacje z klientami instytucjonalnymi i inwestorami w sektorze OZE, kierował zespołem Origination oraz zasiadał w zarządzie Axpo Polska. Nominacja na stanowisko dyrektora zarządzającego jest naturalnym, kolejnym etapem jego blisko dziesięcioletniej kariery w spółce.

– Powierzenie mi na stałe funkcji dyrektora zarządzającego Axpo w Polsce jest dla mnie przede wszystkim wyrazem zaufania Grupy Axpo, za które dziękuję, oraz zobowiązaniem do dalszej pracy. Polska energetyka znajduje się dziś u progu wielkich zmian. Korzystając z międzynarodowego doświadczenia Axpo połączonego z naszą znajomością lokalnych warunków i potrzeb, chcemy aktywnie kształtować przyszłość polskiego rynku energii. Naszym celem w Polsce jest wdrażanie innowacyjnych rozwiązań, które wspierają wytwórców, inwestorów i odbiorców oraz dalszy rozwój własnego portfela wytwórczego. Cieszę się, że mogę realizować te ambicje razem z zespołem fantastycznych i doświadczonych ludzi. Ich kompetencje i zaangażowanie dają mi pewność, że nasze działania będą skutecznie wspierać budowę bardziej elastycznej, konkurencyjnej i zrównoważonej energetyki w Polsce – powiedział Mateusz Marczewski, Managing Director Axpo w Polsce.

Grzegorz Biliński, który przez ponad dwanaście lat kierował Axpo Polska, przez ostatnie półtora roku rozwijał działalność Grupy Axpo w Japonii. Doświadczenia zdobyte w Polsce i Azji obecnie wykorzystuje w szerszej regionalnej roli. Jako Head of Origination APAC odpowiada za rozwój działalności Axpo w zakresie origination w regionie Azji i Pacyfiku.

– Grzegorz odegrał kluczową rolę w rozwoju Axpo w Polsce i w budowaniu silnej pozycji spółki na tym rynku. Chciałbym podziękować mu za jego profesjonalizm, zaangażowanie oraz wiele lat owocnej współpracy. Życzymy mu wielu sukcesów w dalszym rozwijaniu działalności Axpo w regionie Azji i Pacyfiku – dodaje Mateusz Marczewski.

O Axpo

Axpo kieruje się jednym celem – zapewnić zrównoważoną przyszłość dzięki innowacyjnym rozwiązaniom energetycznym. Jest największym producentem energii w Szwajcarii i międzynarodowym liderem w obrocie energią oraz odbiorze energii słonecznej i wiatrowej. Grupa łączy doświadczenie i wiedzę blisko 7500 pracowników, których napędza pasja do innowacji, współpracy i realnej zmiany na lepsze. Korzystając z najnowocześniejszych technologii, Axpo wprowadza innowacje, aby sprostać zmieniającym się potrzebom swoich klientów już w ponad 30 krajach Europy, Ameryki Północnej i Azji.

Organizacje kupujące rozwiązania do ochrony aplikacji od dawna mierzą się z koniecznością wyboru między skutecznością a łatwością obsługi. Niektóre rozwiązania powstrzymują zaawansowane ataki, ale wymagają ciągłego dostrajania oraz wyspecjalizowanego personelu do ich obsługi. Inne są łatwe we wdrożeniu, ale pozostawiają luki, które ujawniają się dopiero po naruszeniu bezpieczeństwa. W efekcie zespoły ds. bezpieczeństwa muszą wybierać, z którym z tych problemów wolą się mierzyć.

Ocena SecureIQLab uwzględniała oba aspekty tej zależności – skuteczność zabezpieczeń oraz efektywność operacyjną. F5 znalazło się w grupie Leader zestawienia CyberRisk Ripple, obejmującej rozwiązania, które uzyskały najlepsze wyniki zarówno pod względem skuteczności ochrony, jak i efektywności operacyjnej. Firma uzyskała wynik 92,7% w zakresie skuteczności zabezpieczeń (Security Efficacy) oraz 94,7% w zakresie efektywności operacyjnej (Operational Efficiency), przekraczając średnie wyniki badanej grupy, które wyniosły odpowiednio 86,8% i 93,8%.

Rozwój najbardziej zaawansowanych modeli AI sprawił, że tradycyjne podejście do bezpieczeństwa przestaje być wystarczające, skracając, a w niektórych przypadkach wręcz odwracając relację czasową między ujawnieniem podatności a możliwością jej wykorzystania do przeprowadzenia ataku – zaznacza John Maddison, Chief Marketing Officer w F5. – Organizacje chronią coraz więcej aplikacji, coraz więcej interfejsów API, a teraz również coraz więcej rozwiązań AI. Bezpieczeństwo, które działa skutecznie tylko wtedy, gdy stoi za nim zespół wykwalifikowanych specjalistów, nie jest rozwiązaniem, które można skalować.

Współczesne organizacje potrzebują rozwiązania WAAP wyposażonego w mechanizmy wirtualnego łatania podatności (virtual patching), takie jak funkcje zapory aplikacji webowych (WAF) działającej przed chronioną aplikacją. Pozwala to blokować próby wykorzystania podatności już od pierwszego dnia, bez konieczności tworzenia nowych sygnatur i ciągłego dostrajania zabezpieczeń. Jednocześnie współczesne organizacje nie mogą opierać się wyłącznie na deklaracjach pojedynczego dostawcy dotyczących skuteczności jego rozwiązań. Niezależne testy pozwalają osobom odpowiedzialnym za bezpieczeństwo zweryfikować, które narzędzia rzeczywiście zapewniają deklarowany poziom ochrony.

Skuteczność zabezpieczeń potwierdzona w testach

SecureIQLab poddało każde rozwiązanie ponad 1600 scenariuszom ataków, obejmującym ataki na aplikacje webowe zgodne z klasyfikacją OWASP, ataki na API, ataki z wykorzystaniem botów i botów wspomaganych przez AI, ataki DoS i DDoS w warstwie 7 (czyli warstwie aplikacji). Testy obejmowały również odporność zabezpieczeń na próby ich obejścia oraz ocenę podatności rozwiązania WAAP.

Przez cały czas trwania testów generowany był także prawidłowy ruch sieciowy, co pozwalało sprawdzić, czy rozwiązania nie klasyfikują go błędnie jako zagrożenia, czyli ocenić liczbę tzw. fałszywie pozytywnych detekcji (false positives). Testy przeprowadzono zgodnie ze standardem AMTSO (Testing Protocol Standard v1.3), pod identyfikatorem AMTSO Test ID AMTSO-LS1-TP169 z wykorzystaniem platformy SOCx® – opartej na AI platformie SecureIQLab do walidacji bezpieczeństwa rozwiązań chmurowych – co pozwoliło zapewnić spójny sposób przeprowadzania testów dla wszystkich dostawców.

Efektywność operacyjna bez zbędnych obciążeń

Wynik F5 na poziomie 94,7% w zakresie efektywności operacyjnej odzwierciedla architekturę zaprojektowaną z myślą o ograniczeniu złożoności i nakładu pracy związanego z obsługą zabezpieczeń. F5 Distributed Cloud WAAP łączy funkcje WAF, ochronę API i ochronę przed botami z mechanizmami ograniczania skutków ataków DDoS w warstwach 3–4 oraz 7, czyli warstwie aplikacji. Wszystkie te mechanizmy działają w ramach architektury single-pass inspection, w której ruch jest odszyfrowywany i analizowany tylko raz. Nie musi więc przechodzić przez kolejne, luźno zintegrowane ze sobą rozwiązania odpowiedzialne za jego inspekcję i egzekwowanie polityk bezpieczeństwa.

Dzięki takiej architekturze zespoły platformowe mogą wdrażać i skalować polityki bezpieczeństwa bez kolejnych opóźnień i zwiększania złożoności konfiguracji. Ten sam, sprawdzony w praktyce silnik WAF jest wykorzystywany w F5 Distributed Cloud Services, F5 BIG-IP Advanced WAF oraz rozwiązaniach F5 NGINX.

Bezpieczeństwo uwzględnione już na etapie projektowania

Certyfikaty Secure-by-Design oraz Secure-by-Default przyznawane są rozwiązaniom, które nie zwiększają powierzchni ataku chronionych środowisk i zapewniają istotny poziom ochrony bez konieczności dodatkowej konfiguracji. Uzyskanie obu certyfikatów wymaga wyniku powyżej 85% w każdej z tych kategorii oraz maksymalnego wyniku 100% w ocenie podatności WAAP. F5 było jednym z pięciu rozwiązań, które spełniły te wymagania.

F5 osiągnęło również wynik powyżej średniej badanej grupy w obszarze zgodności (compliance). Kategoria ta ocenia, jak skutecznie rozwiązanie wspiera spełnianie wymogów regulacyjnych oraz wymagań dotyczących ochrony danych, audytu i ładu organizacyjnego, wynikających m.in. z takich standardów i ram jak NIST SP 800-53, NIST AI Risk Management Framework, ISO/IEC 27001, ISO/IEC 42001, PCI DSS, GDPR, HIPAA oraz SOC 2.

Ponadto F5 uzyskało 100% w objętym zakresem wersji v5.0 podzbiorze OWASP LLM Top 10, obejmującym dwie kategorie ryzyka: Prompt Injection (LLM01:2025) oraz Improper Output Handling (LLM05:2025). Testy obejmowały również 35 nieszkodliwych przypadków testowych służących do pomiaru liczby fałszywie pozytywnych detekcji..

Rynek chmurowych rozwiązań WAAP znacząco dojrzał. Średni wynik w zakresie bezpieczeństwa wzrósł o około 12,3% w porównaniu z poprzednią edycją testu. Po raz pierwszy bezpieczeństwo aplikacji opartych na AI ocenialiśmy jako osobną kategorię, ponieważ to właśnie w tym obszarze pojawia się coraz więcej potencjalnych punktów ataku – podkreśla David Ellis, VP of Research, SecureIQLab. – Rozwiązania zakwalifikowane do kategorii Leader wykazały zdolność do ochrony przed atakami na aplikacje webowe i API, zaawansowanymi zagrożeniami oraz atakami na aplikacje wykorzystujące AI.

Materiały dodatkowe

• Raport: SecureIQLab Cloud WAAP v5.0 CyberRisk Validation Comparative Report
• Blog: SecureIQLab’s independent multi-vendor testing puts F5 in the Leader tier for security and operational efficiency
• Strona rozwiązania: F5 web application and API protection

Od Metalplastu do Wavin Polska

Korzenie Wavin sięgają początków transformacji ustrojowej, gdy spółka – w wyniku przemian gospodarczych w Polsce – jako jedna z pierwszych polskich firm nawiązała współpracę z zagranicznym inwestorem, dołączając do międzynarodowego koncernu Wavin. Obecnie fabryka Wavin Polska w Buku jest jednym z najważniejszych zakładów produkcyjnych w strukturze koncernu Orbia. W ostatnich latach nie tylko przeszła znaczącą modernizację i zwiększyła swoje moce produkcyjne, ale także rozwinęła zakres i efektywność korzystania z odnawialnych źródeł energii, realizując tym samym postulaty zrównoważonego rozwoju.

– Zaczynaliśmy jako lokalny producent – Metalplast. Nasz zakład w Buku powstał w latach 60. XX wieku i był wówczas jednym z najnowocześniejszych w kraju. W 1991 roku Metalplast został przejęty przez Wavin, rozpoczynając nowy etap działalności firmy. Dziś, po 35 latach rozwoju Wavin w Polsce, a przede wszystkim po ostatnich dwóch latach dużej rozbudowy, dysponujemy nowoczesnym centrum produkcyjnym i badawczym, w którym jeszcze lepiej możemy kształtować nasze wyspecjalizowane portfolio. To dla nas bardzo ważne, ponieważ rozwiązania Wavin często były i są pionierskie. Dla przykładu: jako jeden z pierwszych producentów w Polsce rozpoczęliśmy produkcję studzienek tworzywowych, które dziś są rynkowym standardem. Obecnie w naszym rozbudowanym zakładzie w Buku znajduje się również zaawansowane zaplecze badawcze, w tym światowej klasy laboratorium. Stawiamy na rozwój firmy i portfolio, starając się, aby nasza działalność była możliwie jak najbardziej zrównoważona – mówi Sławomir Borak, prezes zarządu Wavin Polska.

Zrównoważony rozwój dla Wavin Polska oznacza zarówno produkowanie wyrobów o mniejszym śladzie węglowym, jak i większy udział energii ze źródeł odnawialnych (OZE), wykorzystywanej na potrzeby działalności przedsiębiorstwa. Dlatego na dachu jednej z hal produkcyjnych w Buku powstała instalacja fotowoltaiczna, która stanowi realne działanie na rzecz środowiska. Zakład korzysta również z inteligentnego, bardziej ekologicznego oświetlenia LED, a od 2022 roku wykorzystuje do celów produkcyjnych energię elektryczną wyłącznie z odnawialnych źródeł.

Rozwój w nowym tysiącleciu – od lokalnego producenta do globalnego dostawcy

Portfolio Wavin sukcesywnie się zmieniało i powiększało. Spółka z producenta pojedynczych produktów, takich jak pierwsza na świecie rura ciśnieniowa PVC do wody, przekształciła się w dostawcę kompletnych systemów instalacyjnych i infrastrukturalnych, obejmujących:

• systemy kanalizacyjne (np. pierwszy na świecie system kanalizacji niskoszumowej, opracowany w 1988 r.);
• systemy wodociągowe (w tym pierwszy na świecie system zaciskowy z PPSU, wyprodukowany w 1998 r.);
• systemy odwodnienia dachów i zagospodarowania wód deszczowych (np. pierwsze na świecie skrzynki retencyjno-rozsączające, stworzone w 1997 r.);
• rozwiązania dla infrastruktury miejskiej (np. wprowadzenie studzienek tworzywowych z nastawnymi kielichami w 2001 r.).

Ostatnie pięć lat przyniosło dalszy rozwój portfolio Wavin. Najnowsze, często pionierskie, rozwiązania obejmowały m.in. zaawansowane technologie rurowe o podwyższonej wytrzymałości czy skrzynki Q-Bic Plus Low Carbon, czyli innowacyjny i mniej emisyjny produkt, służący do efektywnego i zdecentralizowanego zarządzania wodą opadową.

Obecna oferta Wavin stanowi odpowiedź na globalne wyzwania przyszłości – związane z wodą, klimatem i efektywnością energetyczną. Obejmuje ona produkty o obniżonym śladzie węglowym (gama Low Carbon), a także takie wyroby i systemy, jak:

• nowa generacja systemów retencyjno-rozsączających (Wavin AquaCell 400 – skrzynki rozsączające nowej generacji),
• systemy instalacji wodnych i grzewczych z funkcją detekcji wycieków (Wavin Tigris),
• technologie niskoszumowej kanalizacji nowej generacji (Wavin AS+),
• rozwiązania dla zielono-niebieskiej infrastruktury (Wavin PolderRoof; Wavin TreeTank),
• kompleksowe systemy wspierające zarządzanie wodą opadową w miastach,
• nowoczesne systemy grzewcze i systemy chłodzenia płaszczyznowego (UFH),
• wentylacja mechaniczna z odzyskiem ciepła (Wavin Ventiza),
• nowe rozwiązania instalacyjne (np. systemy Wavin PPR czy nowość – stelaże podtynkowe Wavin LaLinea).

Wavin Polska zatrudnia obecnie ponad 500 osób i nieustannie rozwija swoje kompetencje technologiczne, badawcze oraz produkcyjne. W 2025 roku, z uwagi na rosnące zapotrzebowanie rynku oraz dynamiczny rozwój w strukturach Orbia, spółka rozpoczęła kolejny etap rozbudowy swojego zakładu.

Firma stawia również nacisk na bezpieczeństwo i higienę pracy, systematycznie inwestując w rozwiązania BHP, szkolenia oraz nowoczesne technologie monitoringu, które umożliwiają utrzymanie jednego z najniższych wskaźników wypadkowości w branży.

Wavin, po 35 latach obecności w Polsce, jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych marek w sektorze budownictwa i infrastruktury, a także globalnym dostawcą innowacyjnych rozwiązań, które wspierają bezpieczeństwo wodne, efektywność energetyczną oraz rozwój miast odpornych na negatywne skutki zmian klimatu.

Targi organizowane są w odpowiedzi na dynamiczne zmiany zachodzące w sektorze stolarki otworowej, szkła, automatyki oraz technologii produkcyjnych. Organizatorzy zapowiadają wydarzenie o międzynarodowym charakterze, skoncentrowane przede wszystkim na praktycznych rozwiązaniach i kontaktach B2B.

Okna, drzwi, bramy, szkło i nowe technologie

Zakres tematyczny WINDoGLASS INNOVATION obejmuje szerokie spektrum produktów i technologii związanych ze stolarką otworową oraz szkłem. Wśród prezentowanych rozwiązań znajdą się m.in. okna, drzwi, bramy, systemy aluminiowe i PVC, konstrukcje szklane, automatyka budynkowa, maszyny i urządzenia, komponenty oraz technologie montażowe.

Istotną częścią wydarzenia będą również rozwiązania związane z energooszczędnością, bezpieczeństwem, automatyką oraz nowoczesnym designem. Organizatorzy wskazują, że targi mają być miejscem prezentacji zarówno gotowych produktów, jak i technologii odpowiadających na przyszłe wymagania rynku.

Mocny program merytoryczny

WINDoGLASS INNOVATION to nie tylko ekspozycja wystawców. W programie przewidziano panele dyskusyjne, szkolenia, prezentacje technologiczne, warsztaty oraz konkursy.

Pierwszego dnia targów, 25 września, w programie znalazły się m.in. zagadnienia dotyczące bezpieczeństwa stolarki, nowych regulacji, klas odporności RC, wymagań dla drzwi ewakuacyjnych, ochrony przeciwpożarowej oraz zmian wynikających z nowych przepisów dotyczących wyrobów budowlanych. Zaplanowano również debatę poświęconą aluminium w produkcji okien i drzwi.

Jednym z ważnych tematów będą także przyszłe wymagania środowiskowe dla budynków i stolarki, deklaracje środowiskowe EPD oraz cyfrowy paszport produktu. To zagadnienia, które w kolejnych latach mogą mieć coraz większe znaczenie dla producentów i dostawców działających na europejskim rynku.

Montaż w centrum uwagi

Jednym z elementów wydarzenia będzie PAGEN Fitting Challenge, czyli rywalizacja skierowana do profesjonalnych monterów. Konkurs ma łączyć praktyczne umiejętności, prezentację technologii oraz zdrową rywalizację zawodową. Wręczenie nagród zaplanowano w programie obu dni targów.

Organizatorzy przygotowali również wydarzenia poświęcone prawidłowemu montażowi stolarki oraz szkolenia dla profesjonalistów. Ma to podkreślać praktyczny charakter targów i ich znaczenie nie tylko dla producentów, ale również dla ekip wykonawczych i serwisowych.

Wystawcy i przedstawiciele całego łańcucha branży

Wśród zapowiadanych wystawców znajdują się firmy reprezentujące różne segmenty rynku – od producentów profili, systemów i komponentów, przez dostawców maszyn i technologii, po firmy specjalizujące się w montażu, osłonach przeciwsłonecznych czy rozwiązaniach aluminiowo-szklanych.

Na wydarzeniu swoją obecność zapowiedziały m.in. ANWIS, KönigStahl Polska, WINDOORMATIC, Knelsen, Fimtec Polska, Wrzeciono, METALUSTIC, ALUTOR Systemy Roletowe, Rodenberg Türsysteme AG, Simonswerk, Effector, Wital Profile oraz Vitrintec. Lista wystawców jest rozwijana wraz ze zbliżaniem się wydarzenia.

Partnerem merytorycznym targów jest Związek Polskie Okna i Drzwi (POiD), który wskazuje na znaczenie wydarzenia jako specjalistycznej platformy dla sektora stolarki otworowej. Wśród potencjalnych uczestników wymieniani są m.in. producenci, dystrybutorzy, architekci, deweloperzy, inwestorzy oraz wyspecjalizowane ekipy montażowe.

Nowa hala Targów Kielce

Premierowa edycja WINDoGLASS INNOVATION odbędzie się w nowej hali wystawienniczej Targów Kielce. Obiekt oferuje około 15,5 tys. m² powierzchni na poziomie parteru, a dodatkowe 3 tys. m² znajduje się na antresoli. Hala została zaprojektowana z myślą o organizacji dużych wydarzeń targowych i konferencyjnych.

Nowa infrastruktura ma umożliwić prezentację dużych konstrukcji, maszyn oraz rozwiązań wymagających odpowiedniej przestrzeni ekspozycyjnej. Jest to szczególnie istotne w przypadku branży stolarki otworowej, w której coraz większą rolę odgrywają duże przeszklenia, fasady, konstrukcje aluminiowe, automatyka oraz zaawansowane linie produkcyjne.

Dwa dni spotkań branżowych

WINDoGLASS INNOVATION odbędzie się 25 i 26 września 2026 roku, w godzinach 9:00–17:00. Pierwszy dzień będzie mocno skoncentrowany na programie eksperckim i spotkaniach profesjonalistów, natomiast drugiego dnia przewidziano m.in. galę targową oraz kolejne wydarzenia towarzyszące.

Premierowa edycja będzie więc okazją do poznania najnowszych rozwiązań dla rynku okien, drzwi, bram i szkła, ale także do rozmów o kierunkach rozwoju całego sektora – od automatyzacji i bezpieczeństwa po efektywność energetyczną, nowe regulacje i wymagania środowiskowe.

WINDoGLASS INNOVATION 2026 zapowiada się jako wydarzenie, które może na stałe wpisać się w kalendarz najważniejszych spotkań branży stolarki otworowej i szkła w Polsce.

Termin: 25–26 września 2026 r.
Miejsce: Targi Kielce
Godziny: 9:00–17:00
Profil: międzynarodowe targi stolarki otworowej i szkła.

Oficjalna strona WINDoGLASS INNOVATION 2026 – Targi Kielce

Źródło informacji: Targi Kielce, Związek Polskie Okna i Drzwi (POiD).

Galeria Pestka oferuje około 41 700 m² powierzchni najmu brutto (GLA) i w momencie transakcji była prawie w całości wynajęta. Struktura najemców jest dostosowana do potrzeb klientów robiących codzienne zakupy, a jej filarami są trzy silne marki: Carrefour (supermarket), MediaMarkt (elektronika) oraz Bricomarché (artykuły do remontu i majsterkowania). Bogata oferta sklepów dyskontowych, duży park trampolin oraz świeżo odnowiona strefa gastronomiczna z 5 restauracjami, w tym takimi markami jak KFC, OLIMP, Pizza Hut Express, Silver Dragon i Sphinx, dodatkowo wzmacniają pozycję Galerii jako wygodnego miejsca zakupów dla całych rodzin.

Galeria Pestka jest strategicznie zlokalizowana w północnej części Poznania, u zbiegu ulicy Mieszka I i Alei Solidarności. Ulica Mieszka I łączy północne dzielnice mieszkaniowe miasta z centrum, natomiast Aleja Solidarności – znana jako „druga obwodnica” – pełni rolę szerokiej drogi samochodowej otaczającej historyczne dzielnice w pobliżu Starego Miasta. Wraz z Makro Cash & Carry i Poznań Plaza Galeria Pestka stanowi część ugruntowanej lokalizacji handlowej, oferującej komplementarny dobór najemców oraz doskonałą widoczność z kluczowych arterii.

– W ciągu ostatnich trzech lat Galeria Pestka odnotowała znaczny wzrost liczby odwiedzających, przekraczając poziomy sprzed pandemii COVID-19. Na ten wynik niewątpliwie pozytywnie wpłynęło zmniejszenie liczby konkurencyjnych obiektów handlowych w Poznaniu, w tym rozbiórka Galerii Malta, Górczyńskiego Centrum Handlowego i Galerii Dębiec. Jedną z kluczowych zalet Galerii Pestka jest doskonała dostępność, zarówno samochodem, jak i środkami transportu publicznego – tuż obok wejścia znajduje się węzeł Poznańskiego Szybkiego Tramwaju, łączący linie tramwajowe i autobusowe. Jesteśmy przekonani, że centrum handlowe będzie dalej osiągało dobre wyniki pod nowym właścicielem – komentuje transakcję sprzedaży Tom Duff, Investment Director, Henley IM.

– Zrównoważony i atrakcyjny dobór najemców, łączący ofertę handlową z ofertą lifestyle’ową, sprawia, że Galeria Pestka jest uznanym regionalnym centrum handlowo-rozrywkowym. Obsługuje ona zarówno lokalną społeczność, jak i klientów dojeżdżających samochodami z przedmieść Poznania i okolicznych gmin. Szukaliśmy stabilnego obiektu handlowego w uznanej lokalizacji, dlatego Galeria Pestka idealnie wpisuje się w nasze cele inwestycyjne i znakomicie uzupełni nasze rozwijające się portfolio na Polskim rynku nieruchomości – komentuje zakup Erez Cohen, CEO, Opal Centers.

– Po pierwszej połowie roku sektor handlowy stał się wiodącym segmentem polskiego rynku inwestycyjnego nieruchomości komercyjnych, odpowiadając za 34% całkowitego wolumenu inwestycyjnego. Zakres dostępnych w sektorze możliwości inwestycyjnych jest naprawdę szeroki. Ta transakcja stanowi doskonały przykład na to, że ugruntowane, świetnie zlokalizowane centra handlowe generujące stabilne dochody cieszą się niezmiennie zainteresowaniem inwestorów – dodaje Marcin Purgal, Co-Head of Investment Department, Avison Young

Kancelaria Greenberg Traurig reprezentowała w procesie sprzedającego, podczas gdy SSW doradzało stronie kupującej.

Według raportu pt. „Indeks Cen w Sklepach Detalicznych”, autorstwa UCE Research i Uniwersytetu WSB Merito, w lipcu br. ceny regularne i promocyjne 17 kategorii najczęściej kupowanych produktów poszły w górę średnio o 1,9% rdr. W czerwcu wzrost ten wyniósł 2,7%, a w maju – 3,4%. Najnowsza analiza objęła ponad 103 tys. cen detalicznych z przeszło 47,3 tys. sklepów należących do 64 sieci handlowych. Marcin Luziński, ekonomista Erste Banku, wyjaśnia, że obniżenie dynamiki cen w kolejnych miesiącach jest przede wszystkim konsekwencją spadkowych tendencji na rynku żywności. Do tego ekspert prognozuje, że wskaźnik cen w sklepach może jeszcze iść w dół, jednak jesienią powinien się ustabilizować, a nawet nieznacznie się odbić.

– Będzie to prawdopodobnie wynikało ze zmiany trendów cenowych w sektorze żywnościowym. Po pierwsze, kryzys na Bliskim Wschodzie doprowadził do wzrostu cen nawozów, co będzie przekładać się na wyższe koszty produkcji rolnej, nawet w perspektywie kilku kwartałów. Po drugie, według wstępnych szacunków GUS, tegoroczne zbiory będą słabsze niż w 2025 roku, w tym warzyw gruntowych – o 4,5%, owoców jagodowych z krzewów – o 6,5%, a owoców z drzew – aż o 18,6%. Oznacza to ograniczenie podaży, które będzie oddziaływać w kierunku wzrostu cen – wyjaśnia Luziński.

Patrząc na ww. dane, dr Maria Andrzej Faliński, były wieloletni dyrektor generalny POHID-u, stwierdza, że cały rynek FMCG powoli gubi rolę napędu drożyzny w sklepach. I zdaniem eksperta, to jest podstawowy wniosek. – Dla konsumentów to oczywiście bardzo dobra wiadomość, że najpotrzebniejsze zakupy nie drenują im portfeli, pomimo wysokich cen energii i paliw oraz problematycznego dostępu producentów i sprzedawców do zasobów drożejącej pracy. Przyczyn należy szukać w ostrej walce konkurencyjnej między sklepami – uzupełnia dr Faliński.

Z raportu wynika również, że ceny samej żywności poszły w górę w lipcu br. średnio o 1,2% rdr. W czerwcu wzrost wyniósł 1,9%, a w maju – 2,4%. Dr Justyna Rybacka z Uniwersytetu WSB Merito jest zdania, że osłabienie dynamiki wzrostu cen żywności można uznać za sezonowe. Bieżący okres charakteryzował się większą podażą świeżych warzyw i owoców, a to przekłada się zdecydowanie na niższe ceny i wyższą konkurencyjność między sklepami różnych formatów (dyskontów i małych osiedlowych sklepów). Na spadek cen warzyw i owoców zwraca uwagę również Marcin Luziński. Ostrzega przy tym, że wpływ przeceny tej kategorii towarów na ogólną dynamikę cen będzie stopniowo wygasał.

– Jednocześnie na rynku trzody chlewnej utrzymuje się nadpodaż przy relatywnie słabym popycie, co wywiera presję na spadek cen. Podobne tendencje obserwowane są na rynku drobiu i wołowiny. W jej przypadku pogorszenie opłacalności produkcji mlecznej przyczyniło się do ograniczania stad krów mlecznych, co przełożyło się na wzrost podaży bydła rzeźnego – zauważa ekonomista z Erste Banku.

Warto też zauważyć, że w lipcu żywność podrożała średnio o 1,2% rdr. Natomiast ceny wszystkich analizowanych kategorii wzrosły o 1,9% rdr. Różnica między tymi wskaźnikami utrzymuje się więc kolejny miesiąc. Dr Marek Szymański z Uniwersytetu WSB Merito wyjaśnia, że wzrost cen żywności niższy od ogólnego wskaźnika zmiany cen w sklepach detalicznych to efekt dwóch powiązanych ze sobą czynników. Po pierwsze, od jesieni 2025 roku ceny producenckie art. spożywczych spadają, co daje sieciom handlowym przestrzeń do utrzymywania relatywnie niskich cen.

– Po drugie, sieci z tej przestrzeni chętnie korzystają, gdyż żywność to podstawowa kategoria produktów kupowanych w sklepach detalicznych. Jeśli czymś można przyciągnąć większą liczbę klientów, to właśnie ta kategoria sprawdza się najlepiej. Widać to na pierwszych stronach gazetek promocyjnych, gdzie na co dzień królują napoje, mięso i wędliny, warzywa, tłuszcze oraz owoce – dodaje dr Szymański.

Jak zaznacza dr Maria Andrzej Faliński, żywność spowalnia proces wzrostu cen w całym segmencie FMCG, pomimo zwiększenia kosztów wielu czynników produkcji. – Nie zapominajmy o tym, że utrzymująca się susza nie rozpieszcza ani wytwórców, ani przetwórców, ani dystrybucji. Sezonowe obniżki cen produktów rolnych w mniejszym stopniu niż w poprzednich latach wpływają na ogólne wyniki. Źródeł sytuacji należy więc szukać w tzw. konkurencji pionowej, czyli w grze o cenę i koszty między dostawcą a handlowcami hurtowymi i detalicznymi, rozgrywającymi bitwy o marże również między sobą. W tej wojnie póki co wygrywa klient, a głównymi przegranymi są słabsze gospodarstwa rolne – analizuje dr Faliński.

Do tego ekspert z Uniwersytetu WSB Merito zastrzega, że nie przekonuje go tłumaczenie niskich cen żywności przez pryzmat sezonowości. Indeksy cen w sklepach detalicznych obliczane są rok do roku, co oznacza, że każdy z nich uwzględnia zmiany w ciągu wszystkich kolejnych 12 miesięcy roku. W rezultacie wpływu rocznej sezonowości na podstawie tych wskaźników nie można zaobserwować.

– Można jednak dostrzec efekty ponadnormalnego, przekraczającego zwyczajną sezonowość, wzrostu lub spadku podaży jakiegoś produktu, jak na przykład obecnie zwiększonej produkcji tłuszczów, związanej m.in. z kilkunastoprocentowym zwiększeniem zbiorów rzepaku w ubiegłym roku w porównaniu z rokiem 2024 – dodaje dr Marek Szymański.

Z raportu wynika także, że dynamika cen w badanym koszyku sklepów detalicznych spadła z 2,7% rdr. w czerwcu do 1,9% w lipcu. Tymczasem GUS pokazuje wzrost inflacji konsumenckiej z 2,5% do 3% rdr. Jednocześnie, według ww. raportu, sama żywność podrożała o 1,2% rdr. Natomiast GUS wskazał na spadek cen tej kategorii i napojów bezalkoholowych o 0,8% rdr. Dr Justyna Rybacka mówi, że lipcowy wzrost inflacji był napędzany głównie przez towary i usługi spoza koszyka zakupów detalicznych. Po wygaśnięciu programu CPN wzrosły ceny paliw, a nośniki energii (prąd, gaz i inne paliwa) poszły w górę o 4% rdr.

– Mimo powyższych wzrostów, wskaźnik CPI pozostaje na poziomie dopuszczalnych odchyleń od celu NBP. Na pewno wzrósł, bo wynikało to z aspektu regulacyjno-podatkowego cen paliw. Trudno powiedzieć natomiast, jak będzie wyglądała sytuacja w dalszej części roku, biorąc pod uwagę niepewność związaną z sytuacją na Bliskim Wschodzie, cenami surowców energetycznych oraz zachowaniem cen żywności w drugiej połowie roku – podsumowuje ekspertka z Uniwersytetu WSB Merito.

(MN, Sierpień 2026 r.)

Ww. materiał  jest udostępniony na zasadzie nieodpłatnej licencji.
© MondayNews Polska | Wszelkie prawa zastrzeżone.

– Denim przeszedł długą drogę – od wytrzymałej odzieży roboczej do jednego z najbardziej rozpoznawalnych materiałów w świecie mody. Choć zmieniają się sposoby jego noszenia, on sam pozostaje stałym elementem garderoby. Kolejne sezony przynoszą nowe kroje, odcienie i detale: raz na pierwszy plan wychodzą dopasowane fasony, innym razem modele oversize, sukienki czy jeansowe total looki. Dzięki temu denim można wciąż odkrywać na nowo, nie rezygnując z jego ponadczasowego charakteru – mówi stylistka KiK.

Jak dopasować jeans do sylwetki?

Denim jest materiałem wyrazistym, dlatego podczas tworzenia stylizacji warto zwracać uwagę na proporcje. Luźniejszą górę najlepiej równoważyć prostszym lub bardziej dopasowanym dołem, a przy zabudowanych fasonach delikatnie zaznaczyć talię. Dobrym przykładem jest jeansowa sukienka o koszulowym kroju: pasek podkreśli sylwetkę, podwinięte rękawy dodadzą jej lekkości, a sneakersy stworzą swobodny zestaw na co dzień. Po zmianie dodatków na botki, kozaki i większą torbę ten sam fason zyska bardziej jesienny charakter.

– Przy wyborze jeansowych ubrań warto zwrócić uwagę nie tylko na fason, ale również na ich długość i proporcje. Spodnie kończące się nad kostką mogą optycznie wydłużyć nogi, a kurtka sięgająca do talii dobrze sprawdzi się, jeśli chcemy podkreślić jej linię. W przypadku jeansowej sukienki czy szmizjerki także warto zwrócić uwagę na długość – modele kończące się tuż nad kolanem mogą dobrze sprawdzić się przy sylwetkach plus size, dodając stylizacji lekkości. Fason z zaznaczoną talią i dekoltem w kształcie litery V dodatkowo pomaga zachować proporcje sylwetki. Z kolei dłuższa jeansowa koszula czy kurtka pozwoli uzyskać bardziej swobodny, nonszalancki efekt – podpowiada stylistka KiK.

Warstwy i kolory na chłodniejsze dni

Jesienna pogoda sprzyja warstwom, które można zdejmować i ponownie zakładać w ciągu dnia. Bazą może być prosty T-shirt, koszula lub cienki golf, a na wierzch lekka kurtka jeansowa. Przy modelu oversize warto wybrać prostszy dół, na przykład spodnie o węższej nogawce, legginsy albo krótką spódnicę. Niebieski denim dobrze łączy się z typowo jesiennymi barwami – karmelem, czekoladowym brązem, bordo i butelkową zielenią – ale równie dobrze wygląda z kremem, beżem oraz szarością.

– Luźniejsza kurtka jeansowa sprawdzi się jako warstwa przejściowa, ponieważ można założyć pod nią cienką dzianinę lub bluzę z kapturem. Jeśli model ma ozdobne detale, na przykład perełki, najlepiej połączyć go z gładkimi ubraniami. Wówczas zdobienia pozostają głównym akcentem, a stylizacja nie sprawia wrażenia przeładowanej – radzi stylistka marki KiK.

Denim z denimem – jak uniknąć przesady?

Połączenie kilku jeansowych elementów może wyglądać nowocześnie, jeśli nie zlewają się w jedną całość. Najprościej połączyć jasną górę z ciemniejszym dołem lub zestawić różne faktury denimu. Stylizację można przełamać kontrastowym dodatkiem albo mocniejszym akcentem, który nada jej bardziej wyrazisty charakter.

– Jeansowy total look nie musi być zachowawczy. Jeśli bazą są proste fasony, warto ożywić stylizację bardziej wyrazistą górą – na przykład bluzką w zwierzęcy print albo geometryczny wzór. Ciekawy efekt daje też połączenie denimu z dodatkami w jednym mocniejszym kolorze, np. czerwonym czy bordowym. Taki detal sprawia, że stylizacja wygląda bardziej indywidualnie i mniej przewidywalnie – podpowiada stylistka KiK.

Jeans nie potrzebuje wielu dodatków ani skomplikowanych zabiegów, by dobrze wyglądać. Odpowiedni krój, umiejętne budowanie warstw i kilka sprawdzonych połączeń wystarczą, aby stworzyć stylizacje na różne okazje. Dzięki temu denim może towarzyszyć nam przez całą jesień – zarówno w codziennym, eleganckim, jak i bardziej swobodnym wydaniu.

– Według danych Sekocenbudu opracowanych przez Extradom.pl w II kwartale 2026 roku koszt budowy metra kwadratowego przeciętnego domu jednorodzinnego do stanu zbliżonego do deweloperskiego przekroczył granicę 6 tys. zł. Najdrożej jest w województwie zachodniopomorskim, gdzie jest to 6,32 tys. zł za metr kwadratowy, najtaniej w Lubelskiem – 5,72 tys. zł. Poza konkurencją, jak zawsze, jest Warszawa – 6,53 tys. zł. Tam jest zawsze najdrożej i nawet w zestawieniach jest jako osobna pozycja – mówi agencji Newseria Wojciech Rynkowski, ekspert Extradom.pl.

Według wyliczeń Extradom.pl w 2026 roku doprowadzenie domu o powierzchni 120 mkw. do stanu deweloperskiego wymaga budżetu rzędu 660–728 tys. zł. Jeszcze w I kwartale, według opracowania portalu na podstawie danych Sekocenbudu, średni koszt budowy wynosił 5802 zł netto za mkw. Najniższy był w województwie lubelskim – 5518 zł, a najwyższy, nie licząc Warszawy, w mazowieckim – 6069 zł.

Według GUS w czerwcu 2026 roku ceny produkcji budowlano-montażowej były o 5,5 proc. wyższe niż rok wcześniej, w tym budowy budynków o 5,1 proc., a robót budowlanych specjalistycznych – o 6,5 proc. W lipcu wzrost w całym sektorze przyspieszył do 6,2 proc. r/r, a w porównaniu z czerwcem ceny zwiększyły się o 1,1 proc. W przypadku budowy budynków były o 5,7 proc. wyższe niż rok wcześniej.

– Najbardziej drożeje stan wykończeniowy zewnętrzny. To prace związane z ociepleniem, wymagające wielu roboczogodzin, co znajduje swoje odzwierciedlenie w cenach. Wyraźnie wolniej rosną ceny stanu wykończeniowego wewnętrznego. Wynika to z tego, że jest tam duża konkurencja i możliwość wyboru standardu. Jeszcze lepszą wiadomością dla budujących dom są instalacje techniczne. Tutaj wzrost mamy 2,5 proc. kwartalnie i 2,9 proc. rok do roku. Szczególnie interesujące są instalacje grzewcze dzięki temu, że mamy do czynienia z dojrzałym rynkiem pomp ciepła i rekuperacji, instalacje grzewcze nawet potaniały rok do roku, co jest wyjątkiem – wskazuje Wojciech Rynkowski.

W „Barometrze Zawodów” na 2026 rok wśród profesji deficytowych w skali kraju znaleźli się m.in. monterzy instalacji budowlanych, operatorzy i mechanicy sprzętu do robót ziemnych, spawacze oraz elektrycy i energetycy. W przypadku pracowników robót wykończeniowych w budownictwie deficyt prognozowany jest w 151 powiatach, a duży deficyt w kolejnych dwóch. Równowagi popytu i podaży oczekuje się w 222 powiatach, a nadwyżki – tylko w pięciu.

– Na wzrost kosztów budowy wpływają przede wszystkim dwa czynniki: robocizna i ceny materiałów. W zależności od zakresu i rodzaju robót koszty pracy wzrosły w skali roku o 5,4–6,6 proc. Młodzi ludzie nie garną się do budowlanki, starsi fachowcy odchodzą, więc ci, którzy znają się na swojej pracy i mają pełne portfele zamówień, po prostu się cenią – tłumaczy ekspert Extradom.pl.

Według lipcowego Miesięcznego Indeksu Koniunktury Polskiego Instytutu Ekonomicznego na niedostępność pracowników wskazywało 69 proc. firm budowlanych – najwięcej spośród badanych branż. W całej gospodarce problem ten zgłaszała połowa przedsiębiorstw. W I półroczu 2026 roku przeciętne miesięczne wynagrodzenie brutto w budownictwie wyniosło 8862,68 zł i było o 6,2 proc. wyższe niż rok wcześniej – wynika z danych GUS. W przypadku budowy budynków wzrost wynagrodzeń sięgnął 7 proc.

– Drugi czynnik to są ceny materiałów. Według danych Grupy PSB rok do roku w kwietniu one rosły o nieco ponad 2 proc., natomiast w maju był to już wzrost o 3 proc. w skali rocznej. Jeśli zestawimy ze sobą oba te czynniki – presję płacową oraz rosnące koszty materiałów – należy się spodziewać, że ta tendencja wzrostowa się utrzyma – mówi Wojciech Rynkowski.

Według danych Grupy PSB w maju 2026 roku ceny materiałów budowlanych oraz produktów dla domu i ogrodu były średnio o 3 proc. wyższe niż rok wcześniej, a w hurcie wzrost sięgnął 5 proc. Najmocniej podrożały izolacje termiczne – o 17 proc. r/r. Płyty OSB i drewno były droższe o 8 proc., dachy i rynny oraz izolacje wodochronne – o 7 proc., a sucha zabudowa oraz płytki, wyposażenie łazienek i kuchni – o 4 proc.

W lipcu ogólny klimat koniunktury w budownictwie pozostawał negatywny – wynika z badania GUS. Firmy pesymistycznie oceniały swoją bieżącą sytuację gospodarczą, ale ich prognozy na kolejne miesiące były pozytywne. Dyrektorzy przedsiębiorstw budowlanych przewidywali dalszy wzrost cen robót budowlano-montażowych. Firmy wykorzystywały ok. 84 proc. swoich pełnych mocy produkcyjnych, o ok. 1 pkt proc. więcej niż miesiąc i rok wcześniej.

– Myślę, że trend wzrostowy kosztów budowy domu utrzyma się przynajmniej w III kwartale 2026 roku. Ma to związek z zawirowaniami na Bliskim Wschodzie. Budownictwo jest dość mocno uzależnione od surowców energetycznych. Pierwsza sprawa to logistyka i maszyny, gdzie związek jest oczywisty – trzeba po prostu wlać ropę czy benzynę do tych urządzeń. Natomiast drugi, mniej oczywisty powód to energochłonność wielu materiałów, które są wykorzystywane na budowie, na przykład szkła, stali czy cementu. To wszystko są energochłonne materiały – ocenia ekspert Extradom.pl.

Źródło: Newseria

Samo odkładanie pieniędzy przestaje wystarczać – coraz częściej sprawdzamy oprocentowanie, porównujemy oferty i szukamy dla swoich środków lepszych warunków. Z badania Raisin wynika, że 39,7% Polaków oszczędza dziś regularniej niż trzy lata temu, 21% odkłada większą część dochodów, a 16,7% częściej niż wcześniej monitoruje oprocentowanie. Co ciekawe, aktywność Polaków nie zawsze oznacza gotowość do działania. Młodsi chętnie porównują dostępne możliwości, ale rzadziej przenoszą pieniądze. Starsi natomiast, gdy znajdą lepszą ofertę, częściej są gotowi zmienić miejsce, w którym trzymają swoje oszczędności.

Przez lata dla wielu osób wybór banku i miejsca, w którym trzymają oszczędności, był decyzją podejmowaną raz na dłuższy czas. Dziś coraz częściej wygląda to inaczej.

Z lipcowego badania platformy Raisin wynika, że 35% Polaków deklaruje, że przenosi swoje środki, gdy znajdzie lepiej oprocentowaną lokatę lub konto oszczędnościowe. To o 13,9 pkt proc. więcej niż odsetek osób, które wprawdzie porównują dostępne oferty, ale ostatecznie zostają ze swoimi pieniędzmi w dotychczasowym banku – takich osób jest 21,1%.

Widać więc, że dla części oszczędzających samo sprawdzenie rynku nie kończy się już tylko na analizie. Coraz częściej prowadzi do konkretnej decyzji: jeśli gdzie indziej można dostać lepsze warunki, warto rozważyć przeniesienie pieniędzy.

Zmienia się również samo podejście do oszczędzania. Obecnie oszczędności posiada 70,7% badanych, a niemal 40% deklaruje, że odkłada pieniądze regularniej niż trzy lata temu. Co piąty respondent (21%) odkłada większą część swoich dochodów, 16,7% częściej monitoruje oprocentowanie, a 13,5% częściej porównuje oferty różnych banków.

Oszczędzanie coraz rzadziej oznacza więc po prostu odkładanie pieniędzy „na później”. Coraz częściej staje się procesem, który wymaga sprawdzania, porównywania i podejmowania kolejnych decyzji.

Inflacja zmieniła nasze finansowe przyzwyczajenia

Trudno oddzielić te zmiany od doświadczeń ostatnich kilku lat. Wysoka inflacja sprawiła, że Polacy zaczęli uważniej patrzeć nie tylko na swoje wydatki, ale również na to, co dzieje się z pieniędzmi, które udało im się odłożyć.

– Jeszcze kilka lat temu wiele osób wybierało miejsce dla swoich oszczędności i przez długi czas do tej decyzji nie wracało. Okres wysokiej inflacji pokazał jednak, że bierne podejście może oznaczać realną utratę wartości zgromadzonych pieniędzy. Polacy zaczęli więc częściej sprawdzać oprocentowanie, porównywać dostępne możliwości i szukać lepszych warunków. Dziś nie chodzi już tylko o samo odkładanie pieniędzy, ale również o to, żeby świadomie decydować, gdzie i na jakich zasadach nasze oszczędności pracują – mówi Michał Piątek, dyrektor generalny Raisin w Polsce.

Młodzi odkładają regularniej. Starsi częściej przenoszą pieniądze

Największą zmianę w podejściu do oszczędzania widać wśród młodych dorosłych. Aż 49,2% osób w wieku 18–24 lata oraz 47,1% respondentów w wieku 25–34 lata deklaruje, że oszczędza dziś regularniej niż jeszcze trzy lata temu. To najwyższe wyniki spośród wszystkich badanych grup.

Regularne odkładanie pieniędzy nie zawsze idzie jednak w parze z gotowością do zmiany banku czy produktu oszczędnościowego.

Osoby w wieku 18–24 lata najrzadziej spośród wszystkich grup deklarują, że przenoszą swoje środki po znalezieniu korzystniej oprocentowanej oferty – robi to 26,2% z nich. Można więc powiedzieć, że młodzi coraz lepiej radzą sobie z samą dyscypliną oszczędzania, ale niekoniecznie chcą poświęcać czas i energię na przenoszenie pieniędzy.

Inaczej wygląda to w starszych grupach wiekowych. Po 35. roku życia wraz z wiekiem rośnie skłonność do przeniesienia oszczędności, jeśli na rynku pojawi się korzystniejsza oferta.

Powstaje więc ciekawy podział: młodsi najszybciej zmieniają swoje nawyki związane z regularnym odkładaniem pieniędzy, natomiast starsi wykazują większą gotowość do aktywnego zarządzania już zgromadzonymi oszczędnościami.

Nie tylko oprocentowanie. Liczy się również wygoda i poczucie bezpieczeństwa

Choć wysokość oprocentowania jest ważna, sama w sobie nie przesądza o wyborze miejsca do oszczędzania. Dla Polaków liczą się również inne kwestie: łatwy dostęp do pieniędzy wskazało 37,4% respondentów, brak opłat i dodatkowych kosztów – 35,3%, stabilność banku – 30,2%, a możliwość wygodnego zarządzania środkami przez internet lub aplikację – 29,4%. Sam poziom oprocentowania jako istotne kryterium wskazało 30,4% badanych.

Różne pokolenia inaczej rozumieją również samo świadome zarządzanie pieniędzmi. Dla najmłodszych jest ono przede wszystkim związane z wyznaczaniem konkretnych celów oszczędnościowych. Osoby w wieku 25–34 lata częściej wskazują na regularne odkładanie części dochodów, natomiast dla grupy 35–44 lata ważnym elementem odpowiedzialnego zarządzania finansami jest przede wszystkim budowanie poduszki bezpieczeństwa na nieprzewidziane wydatki.

– Ostatnie trzy lata sprawiły, że Polacy zaczęli znacznie uważniej patrzeć na swoje oszczędności. Widzimy, że porównywanie ofert staje się coraz bardziej naturalnym elementem zarządzania pieniędzmi, ale samo sprawdzanie rynku nie zawsze prowadzi do działania. Ponad jedna piąta Polaków porównuje dostępne możliwości, a mimo to pozostaje przy dotychczasowym rozwiązaniu. Szczególnie interesujący jest tutaj podział pokoleniowy: młodsi coraz regularniej oszczędzają, ale rzadziej przenoszą swoje środki, podczas gdy starsi są bardziej mobilni i chętniej reagują na lepsze warunki. To pokazuje, że świadome zarządzanie finansami to nie tylko wiedza o tym, jakie możliwości mamy, ale również gotowość do podejmowania konkretnych decyzji – podsumowuje Michał Piątek.

Wyniki badania pokazują, że oszczędzanie coraz rzadziej jest jednorazową decyzją. Dla rosnącej grupy Polaków staje się procesem, który wymaga od czasu do czasu zajrzenia do oferty, sprawdzenia warunków i odpowiedzi na proste pytanie: czy moje pieniądze nadal są w najlepszym dla mnie miejscu?

Badanie zostało przeprowadzone w lipcu 2026 roku przez UCE RESEARCH na zlecenie agencji All 4 Comms oraz platformy Raisin. Próba objęła 1006 dorosłych Polaków w wieku od 18 do 80 lat.

O Raisin

Raisin to globalna platforma oferująca produkty oszczędnościowe i inwestycyjne. Założona w 2012 roku firma z branży fintech łączy konsumentów z bankami z UE, Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. Dzięki temu klienci zyskują dostęp do konkurencyjnych ofert, a banki – dodatkowe i zdywersyfikowane źródło refinansowania.

Misją Raisin jest tworzenie świata oszczędności i inwestycji bez barier oraz otwieranie dostępu do globalnego rynku o wartości ponad 150 bilionów euro. Firma zatrudnia obecnie ponad 700 osób z ponad 75 krajów. Na platformie Raisin zgromadzono aktywa o wartości ponad 80 miliardów euro, pochodzące od ponad miliona inwestorów, którzy łącznie wypracowali już ponad 5 miliardów euro zysków

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/825 z 28 lutego 2024 roku ma ograniczyć praktyki, które mogą wprowadzać konsumentów w błąd co do ekologiczności produktów i usług. W Polsce wdrożą ją nowa ustawa o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym oraz ustawa o prawach konsumenta. Rada Ministrów 7 lipca 2026 roku przyjęła projekt ustawy o zmianie obu tych aktów prawnych, a 9 lipca skierowała go do Sejmu.

– 27 września tego roku wchodzą w życie nowe przepisy dotyczące greenwashingu, czyli praktyk stosowanych przez przedsiębiorców, w których przedstawiają oni swoje produkty lub firmy jako bardziej ekologiczne, niż są w rzeczywistości. Nowe regulacje mają sprawić, żeby te twierdzenia nie były gołosłowne, ale aby szły za nimi fakty, które będą realne dla konsumentów – mówi agencji Newseria Urszula Kopeć, adwokat w Kancelarii Radcy Prawnego dr Anna Banaszewska. – Na przykład nie będzie można stosować ogólnych stwierdzeń mówiących, że produkt jest ekologiczny, zielony, przyjazny dla planety, kiedy do końca nie wiadomo, co to znaczy. Jeżeli już ktoś będzie chciał stosować te określenia, będą musiały być poparte stosownymi dowodami, a nawet certyfikatami.

Przedsiębiorcy nie będą mogli również stosować wspomnianych określeń o ekologiczności produktów, jeśli będą się odnosiły tylko do części produktu, np. tylko do opakowania z recyklingu, podczas gdy pozostała część nie będzie spełniała tych wymogów.

– Tak samo nie będzie można całej firmy przedstawiać jako np. przyjaznej środowisku, jeżeli w rzeczywistości ekologiczna jest tylko jedna fabryka – tłumaczy Urszula Kopeć. 

Oznacza to również brak możliwości stosowania ekoznaków, które przedsiębiorcy umieszczali na produktach bez zatwierdzania ich przez certyfikowaną jednostkę lub organ państwowy. Celem tych zmian jest ograniczenie liczby własnych, nieweryfikowanych oznaczeń, które mogą wprowadzać konsumentów w błąd.

– Możemy czasami zauważyć na produktach, że są tam różne zielone listki czy drzewka, które często przedsiębiorcy sami sobie nadają. Teraz to będzie zakazane – tłumaczy adwokat. – Podsumowując, nowe regulacje znaczą przede wszystkim to, że jeżeli przedsiębiorca będzie twierdził, że jest eko czy przyjazny dla środowiska, to musi konkretnie wskazać, co to znaczy, i umieć to udowodnić. Konsumenci na pewno zobaczą dużo mniej tego typu twierdzeń.

Nowe przepisy oznaczają dla firm konieczność dokładnego sprawdzenia oznakowań produktów i komunikatów marketingowych. Jeśli zostaną przyjęte w określonym czasie i wejdą w życie 27 września, nowe wymogi zaczynają obowiązywać od razu. Projekt nie przewiduje okresu przejściowego.

– Nawet te produkty, które już funkcjonują na rynku, zostały wyprodukowane i wprowadzone na rynek lub znajdują się w magazynie, będą musiały być dostosowane do nowych przepisów. Może to być kłopotem dla wielu przedsiębiorców. Być może zobaczymy naklejki na produktach, gdzie grafiki, które sami przedsiębiorcy sobie nadawali, będą pozaklejane, bo będą już niezgodne z prawem – tłumaczy Urszula Kopeć. 

Polscy konsumenci coraz częściej zwracają uwagę na sposób, w jaki marki komunikują kwestie ekologiczne. Z VIII edycji EKObarometru, opublikowanej w czerwcu br. przez SW Research, wynika, że 31 proc. badanych w ciągu ostatniego miesiąca spotkało się z reklamą produktu lub usługi wykorzystującą hasła ekologiczne. Poprawne wyjaśnienie pojęcia „greenwashing” wskazało w tym roku 35 proc. respondentów (wzrost o 3 pp.). Chociaż jest ono nadal słabo rozpoznawalne, to rośnie rozumienie samego mechanizmu. Dane wyraźnie pokazują ostrożność wobec ekologicznych komunikatów marek. 64 proc. respondentów zgodziło się ze stwierdzeniem, że hasła związane z ekologią są często wykorzystywane jedynie w celach promocyjnych, a 54 proc. uważa, że firmy przesadnie używają ekologii w swoich kampaniach. Dodatkowo zdaniem 41 proc. dzisiejsze reklamy są pełne zbędnych treści ekologicznych.

Egzekwowaniem nowych przepisów będzie się zajmował Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

– Możliwe konsekwencje dla przedsiębiorcy mogą być różnorakie. Na szczęście prezes UOKiK zapowiedział publicznie, że na początku te działania będą miękkie, czyli bardziej edukacyjne, wzywające do usunięcia naruszeń. Poza tym najpierw UOKiK będzie się przyglądał dużym przedsiębiorcom – tłumaczy adwokat w Kancelarii Radcy Prawnego dr Anna Banaszewska. – Natomiast trzeba pamiętać, że później nastąpią jednak twarde sankcje. Najbardziej dotkliwe i najbardziej przemawiające do wyobraźni przedsiębiorców jest to, że jeżeli UOKiK uzna, że dana praktyka godzi w zbiorowe interesy konsumentów, to kara finansowa może dojść nawet do 10 proc. obrotów z roku poprzedzającego nałożenie kary. 

Procedowana ustawa ma zakazać również przedstawiania towaru jako nadającego się do naprawy w sytuacji, gdy tak nie jest. Przed zakupem konsument musi wiedzieć, czy naprawa jest możliwa, a jeśli tak, to w jakim zakresie. W przypadku treści i usług cyfrowych oraz urządzeń elektronicznych i innych produktów wykorzystujących oprogramowanie konsumenci mają być informowani o okresie, przez jaki producent będzie zapewniał aktualizacje. Nowe przepisy wprowadzają również większą przejrzystość gwarancji. Oznacza to, że konsument ma otrzymać jasne informacje o przysługujących mu prawach wynikających z przepisów.

Źródło: Newseria

W lipcu PEKA zaprosiła architektów i projektantów wnętrz do udziału w konkursie „PEKA Dobrze Poukładane” i postawiła przed nimi konkretne zadanie: zaprojektowanie funkcjonalnej kuchni lub garderoby z wykorzystaniem minimum trzech produktów marki. Na zwycięzców czeka pula nagród w wysokości 16 000 zł, a także możliwość publikacji nagrodzonych projektów w czołowych tytułach branżowych – Elle Decoration, Czas na Wnętrze, WhiteMad czy Weranda. Prace oceni jury złożone z architektów, przedstawicieli mediów oraz branży wyposażenia przestrzeni.

Po co architektom konkursy?

Konkursy od dawna są ważną częścią architektonicznej praktyki. Dla wielu projektantów są okazją, żeby zrobić coś naprawdę po swojemu – sprawdzić własny pomysł, zmierzyć się z konkretnym zadaniem albo poszukać kierunku, na który nie zawsze jest miejsce w codziennej pracy z klientem.

„Od początku swojej kariery zawodowej, już będąc na studiach, uczestniczyłam w różnych konkursach – podkreśla Iga Sawicka z SAAN Architects, jurorka konkursu PEKA Dobrze Poukładane. – Każdy z nich był nie tylko przygodą czy okazją do rywalizacji, ale przede wszystkim doświadczeniem, które mnie rozwinęło jako architektkę. I chociaż nie zawsze byłam nagradzana, uważam, że zdecydowanie warto próbować”.

Konkursy pozwalają też pracować inaczej niż przy projektach realizowanych dla określonego klienta. Mogą być okazją do eksperymentu, pracy zespołowej i wejścia w temat, z którym wcześniej nie mieliśmy do czynienia. Dla młodych projektantów bywają też jednym z pierwszych momentów, kiedy projekt trafia poza pracownię i zostaje oceniony przez nowych odbiorców.

Jak wspomina Agnieszka Musiał-Chmielnik z Musiał Studio, która także oceni tegoroczne zgłoszenia w konkursie PEKA Dobrze Poukładane: „Brałam udział w kilku konkursach dla projektantów, ale szczególnie pamiętam ten, w którym uczestniczyłam jako studentka Kunsthøgskolen w Oslo. Pracowaliśmy w grupie nad projektem restauracji, która miała łączyć kilka doświadczeń jednocześnie – pozwalać gościom uczestniczyć w przygotowaniu posiłku, być blisko natury i jednocześnie tworzyć wyjątkową, kameralną sytuację, w której są jedynymi gośćmi. Sama praca nad projektem, współpraca ze studentami, podział zadań, a później możliwość pokazania efektu szerszemu gronu były dla mnie bardzo ciekawym doświadczeniem. Konkurs wygrało ostatecznie norweskie biuro Snøhetta. Ale to właśnie takie wyzwania pozwalają wyjść poza utarte ramy i spojrzeć na projektowanie z zupełnie innej perspektywy.”

Więcej niż rywalizacja

W przypadku PEKA ważna jest jeszcze funkcjonalność. Bo dobrze zaprojektowana przestrzeń to nie tylko kwestia estetyki czy oryginalnego pomysłu. Równie ważne jest to, jak odpowiada na codzienne potrzeby użytkownika, jak organizuje jego ruch i pracę, a przede wszystkim – czy rzeczywiście ułatwia życie. To właśnie na takich praktycznych aspektach projektowania skupia się PEKA, stawiając uczestnikom wyzwanie, w którym wyobraźnia musi spotkać się z ze zmysłem praktycznym.

Konkurs jest przy tym dobrym sposobem, żeby sprawdzić własne granice. Zadanie narzuca pewne ramy, ale jednocześnie pozwala zobaczyć, co można w ich obrębie zrobić i gdzie zaczynają się nasze własne ograniczenia. Konfrontacja z pracami innych uczestników może być równie cenna jak sama ocena jury – pokazuje, jak wiele różnych odpowiedzi może powstać wokół tego samego problemu.

„Powiedziałabym, że biorąc udział w konkursie architektonicznym, nie ma nic do stracenia – wręcz przeciwnie. Dobrze jest zobaczyć, jak inni uczestnicy spojrzeli na ten sam temat. Tego typu zadanie to także zmierzenie się z własnymi granicami wyobraźni, czego czasem brakuje w codziennej pracy projektowej. Dlatego warto korzystać z takich możliwości, bo niewątpliwie nas rozwijają” – mówi Agnieszka Musiał-Chmielnik.

Podobnie patrzy na to Adam Budzyński, prezes zarządu Decoroom, który również zasiada w jury konkursu PEKA: „Konkurs uczy znacznie więcej niż tylko projektowania. Rozwija kreatywność, umiejętność pracy pod presją czasu, prezentowania swoich pomysłów i obrony przyjętych rozwiązań. Nawet bez miejsca na podium zyskuje się doświadczenie, które zostaje na lata i procentuje przy kolejnych projektach.”

Architektura wymaga odwagi

Na zgłoszenie do konkursu PEKA Dobrze Poukładane jest jeszcze trochę czasu – prace można przesyłać do 30 września 2026 roku. To więc nie tylko szansa na zdobycie jednej z nagród, ale również okazja, by pokazać swój sposób myślenia o przestrzeni szerokiej publiczności. Nagrodzone projekty zostaną opublikowane w mediach branżowych, a ich autorzy będą mieli możliwość zaprezentowania swojego warsztatu także poza gronem dotychczasowych klientów.

Czy warto spróbować? Jurorzy konkursu nie mają wątpliwości. „Próbujcie, eksperymentujcie, bawcie się projektowaniem. Każda możliwość jest warta tego, aby stać się bardziej wielobarwnym i ciekawym świata i ludzi architektem. Potrzebujemy odwagi w tym naszym pięknym zawodzie” – zachęca Iga Sawicka.

Dla Agnieszki Musiał-Chmielnik ważna jest z kolei możliwość pokazania własnego języka projektowego: „To możliwość zaprojektowania przestrzeni idealnej – możemy wykorzystać swoją wyobraźnię i umiejętności, pokazać swoją estetykę i wrażliwość. To także doświadczenie, dzięki któremu możemy zostać zauważeni przez szerokie grono odbiorców, dokładnie w taki sposób, jaki chcemy”.

Adam Budzyński przypomina, że najtrudniejszy bywa sam początek: „Nie czekaj na idealny moment – on rzadko przychodzi. Jeśli masz pomysł, nie bój się go pokazać. Często największą przeszkodą nie jest brak talentu, ale brak decyzji, żeby zrobić pierwszy krok. Wierzę, że w życiu i w architekturze masz to, na co się odważysz”.

Więcej informacji o konkursie „PEKA Dobrze Poukładane”, w tym szczegóły zadania, zasady zgłoszeń i regulamin, można znaleźć na stronie PEKA. Zgłoszenia są przyjmowane do 30 września 2026 roku.

Więcej na www.peka.pl

Rynek mebli słabszy, ale potrzeba inwestycji w maszyny rośnie

Dane dostępne w sierpniu 2026 roku pokazują pozorną sprzeczność. Z jednej strony polski przemysł meblarski znajduje się w okresie wyraźnego spowolnienia, z drugiej – zapotrzebowanie na nowoczesne technologie produkcji pozostaje wysokie.

Według najnowszych danych Głównego Urzędu Statystycznego w okresie styczeń–czerwiec 2026 roku produkcja sprzedana mebli była o 3,8 proc. niższa niż w analogicznym okresie 2025 roku. W tym samym czasie produkcja maszyn i urządzeń wzrosła o 9 proc., a produkcja w sektorze naprawy, konserwacji i instalowania maszyn i urządzeń zwiększyła się o 13,7 proc.

To ważny sygnał dla rynku maszynowego. Spadek produkcji mebli nie musi bowiem oznaczać proporcjonalnego spadku inwestycji w park maszynowy. Wręcz przeciwnie – w warunkach wysokich kosztów pracy i silnej konkurencji zagranicznej inwestycje w automatyzację mogą stać się jednym z podstawowych sposobów obniżania kosztów jednostkowych.

Czwarty rok trudniejszej koniunktury

Według najnowszego opracowania Polskiego Funduszu Rozwoju w 2026 roku już czwarty rok z rzędu obserwowany jest spadek produkcji sprzedanej mebli w Polsce. W okresie styczeń–maj 2026 roku spadek wyniósł 4,3 proc. rok do roku w ujęciu nominalnym.

Jednocześnie udział produkcji sprzedanej mebli w całej produkcji przemysłowej Polski zmniejszył się w 2025 roku do 2,8 proc. – najniższego poziomu od 2011 roku.

Problemy sektora są związane przede wszystkim ze słabszym popytem zagranicznym, presją cenową, kosztami pracy oraz rosnącą konkurencją producentów z Azji.

PFR zwraca uwagę, że deficyt Polski w handlu meblami z Chinami zwiększył się z 0,64 mld euro w 2015 roku do 2,18 mld euro w 2025 roku. Rosnąca konkurencja chińskich producentów jest widoczna również na kluczowych dla Polski rynkach europejskich.

Dla polskich producentów oznacza to konieczność poszukiwania przewagi nie tylko poprzez jakość produktu, ale również poprzez wydajność procesu produkcyjnego.

Zatrudnienie spada. Automatyzacja staje się koniecznością

Jednym z najważniejszych czynników wpływających na decyzje inwestycyjne producentów mebli jest sytuacja na rynku pracy.

Według PFR zatrudnienie w polskiej produkcji mebli spadło w 2026 roku do około 138 tys. etatów. Dla porównania w 2022 roku, w okresie bardzo dobrej koniunktury, sektor zatrudniał około 165 tys. osób.

Oznacza to utratę około 27 tys. etatów w ciągu kilku lat.

Nie można oczywiście całego tego spadku przypisać automatyzacji. Jest on również konsekwencją słabszej koniunktury i ograniczania mocy produkcyjnych. Z punktu widzenia producentów maszyn kierunek zmian jest jednak bardzo istotny.

Jeżeli przedsiębiorstwo ma mniejszy zespół, a jednocześnie chce utrzymać zdolność do realizacji dużych kontraktów, musi zwiększać wydajność przypadającą na jednego pracownika.

Właśnie dlatego rośnie znaczenie:

• centrów CNC,
• technologii nesting,
• automatycznych magazynów płyt,
• pił panelowych,
• automatycznych okleiniarek,
• centrów wiercących,
• robotów załadunkowych i rozładunkowych,
• robotów paletyzujących,
• systemów transportu wewnętrznego,
• automatyzacji przepływu materiału,
• integracji CAD/CAM/MES.

Centra CNC – jeden z najbardziej perspektywicznych segmentów

Szczególnie interesujące są dane dotyczące centrów obróbkowych do drewna, klasyfikowanych w handlu międzynarodowym pod kodem HS 846520.

Według danych dotyczących polskiego importu wartość przywozu tych urządzeń w 2024 roku wyniosła około 40,64 mln USD. W okresie kolejnych 12 miesięcy, do listopada 2025 roku, wartość importu wzrosła do około 44,44 mln USD.

Według analiz danych handlowych Polska odpowiadała w 2024 roku za około 7,24 proc. światowego importu centrów obróbkowych do drewna, co pokazuje znaczenie naszego kraju jako rynku odbiorców tego typu technologii.

Tak wysoki udział jest szczególnie interesujący, ponieważ Polska jest jednocześnie jednym z największych producentów i eksporterów mebli w Europie.

W praktyce oznacza to, że polskie fabryki nie są wyłącznie odbiorcami tradycyjnych maszyn. Znacząca część inwestycji przesuwa się w kierunku wysoko zautomatyzowanych centrów produkcyjnych, które mogą zastępować kilka wcześniejszych etapów obróbki.

Polska importuje ogromne ilości maszyn do cięcia

Duży segment rynku stanowią również maszyny do piłowania drewna, korka i materiałów podobnych, klasyfikowane pod kodem HS 846591.

Według danych UN Comtrade/WITS w 2024 roku Polska sprowadziła maszyny z tej grupy za 52,19 mln USD, przy łącznej liczbie ponad 276 tys. sztuk.

Największym dostawcą były Chiny – wartość importu wyniosła 25,31 mln USD, czyli niemal połowę całego importu tej grupy. Kolejne miejsca zajęły Włochy – 7,93 mln USD, Niemcy – 6,22 mln USD oraz Austria – 5,31 mln USD.

Struktura ta pokazuje bardzo wyraźny podział rynku.

Z jednej strony mamy bardzo duży wolumen urządzeń pochodzących z Chin, z drugiej – silną pozycję producentów niemieckich, włoskich i austriackich, szczególnie w segmencie bardziej zaawansowanych technologicznie maszyn.

Polska nie jest tylko importerem

Istotne jest również to, że Polska posiada własny przemysł maszynowy i eksportuje urządzenia do obróbki drewna.

W 2024 roku wartość eksportu polskich maszyn do piłowania z grupy HS 846591 była znacząca. Największymi odbiorcami polskich urządzeń były m.in. Niemcy i Stany Zjednoczone.

Do Niemiec trafiły maszyny o wartości około 8,53 mln USD, do USA – około 6,57 mln USD, a na Ukrainę – ponad 2 mln USD.

To ważny element obrazu polskiego rynku. Polska nie jest wyłącznie odbiorcą zagranicznych technologii, ale również producentem i eksporterem maszyn dla przemysłu drzewnego i meblarskiego.

Niemcy, Włochy, Austria i Chiny – najważniejsi gracze

Struktura importu pokazuje, że polski rynek maszyn meblarskich jest mocno umiędzynarodowiony.

W najważniejszych segmentach obecne są przede wszystkim:

Chiny – przewaga w dużym wolumenie i konkurencyjności cenowej,

Niemcy – technologie zaawansowane, automatyzacja i rozwiązania przemysłowe,

Włochy – bardzo silna pozycja w technologii meblarskiej i obróbce drewna,

Austria – zaawansowane rozwiązania dla przemysłu drzewnego,

Czechy i inne kraje europejskie – znaczący udział w wybranych grupach urządzeń.

W przypadku pił dane z 2024 roku pokazują szczególnie silną pozycję Chin, natomiast w segmencie zaawansowanych technologicznie urządzeń znaczenie europejskich producentów pozostaje bardzo duże.

Spadek produkcji mebli może zwiększać popyt na zaawansowane maszyny

Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że słabsza produkcja mebli powinna automatycznie oznaczać spadek sprzedaży maszyn.

Mechanizm rynkowy może jednak działać odwrotnie.

Producent, który wcześniej zatrudniał 100 osób i posiadał tradycyjny park maszynowy, przy rosnących kosztach pracy może zdecydować się na inwestycję w automatyczną linię produkcyjną.

W efekcie:

mniejsza liczba pracowników + większa wydajność maszyn = możliwość utrzymania produkcji przy niższym koszcie jednostkowym.

To szczególnie ważne dla polskich firm konkurujących z producentami z Niemiec, Azji czy Europy Południowo-Wschodniej.

Konkurencja z Chin przyspiesza transformację polskich fabryk

Dane PFR dotyczące handlu zagranicznego pokazują, że presja konkurencyjna ze strony Chin jest coraz większa.

Wartość ujemnego salda Polski w handlu meblami z Chinami wzrosła w ciągu dekady ponad trzykrotnie – z około 0,64 mld euro w 2015 roku do 2,18 mld euro w 2025 roku.

Jednocześnie rosną wynagrodzenia i koszty prowadzenia działalności w Polsce.

Dla producentów mebli oznacza to konieczność zwiększania produktywności.

W tym modelu nowoczesna maszyna nie jest już wyłącznie środkiem trwałym. Staje się elementem strategii konkurencyjności przedsiębiorstwa.

Polska nadal pozostaje meblarską potęgą eksportową

Pomimo problemów sektor nadal dysponuje ogromnym potencjałem.

Według PFR wartość polskiego eksportu mebli w latach 2022–2025 utrzymywała się w przedziale około 16,3–16,7 mld euro rocznie.

Polska pozostaje jednym z największych eksporterów mebli na świecie, zajmując trzecie miejsce globalnie, za Chinami i Niemcami.

Jednocześnie sytuacja eksportowa w 2026 roku jest trudniejsza. W okresie styczeń–kwiecień eksport mebli z Polski spadł o 3,9 proc. rok do roku w euro.

Największym odbiorcą pozostają Niemcy, odpowiadające za około jedną trzecią polskiego eksportu mebli.

Dla rynku maszyn oznacza to, że polskie przedsiębiorstwa muszą inwestować nie tyle w zwiększanie samego wolumenu produkcji, ile w wydajność, elastyczność oraz możliwość produkowania bardziej konkurencyjnie.

Park maszynowy: dwa różne światy

Nie ma obecnie jednej oficjalnej statystyki GUS, która pozwalałaby powiedzieć, że średni wiek maszyn w polskim przemyśle meblarskim wynosi określoną liczbę lat.

Dlatego ostrożnie należy podchodzić do popularnych twierdzeń o „przestarzałym parku maszynowym”.

Obraz rynku jest znacznie bardziej złożony.

W największych polskich fabrykach można znaleźć bardzo nowoczesne linie produkcyjne, centra CNC, automatyczne magazyny, roboty oraz zintegrowane systemy zarządzania produkcją.

W średnich przedsiębiorstwach park maszynowy jest bardziej zróżnicowany – obok nowoczesnych CNC pracują często starsze urządzenia.

W małych zakładach stolarskich nadal spotyka się natomiast dużą liczbę maszyn konwencjonalnych, urządzeń używanych oraz pojedynczych elementów automatyzacji.

To właśnie ta różnorodność powoduje, że polski rynek maszyn meblarskich może być atrakcyjny dla dostawców przez wiele kolejnych lat.

Nie tylko zakup maszyny, ale modernizacja całego procesu

Kierunek zmian jest wyraźny. Przedsiębiorstwa coraz częściej nie szukają już pojedynczej piły czy frezarki, ale rozwiązania pozwalającego zoptymalizować cały proces.

Przykładem może być linia obejmująca:

magazyn płyt → automatyczne podawanie → nesting/CNC → wiercenie → okleinowanie → sortowanie → transport → pakowanie.

W takim modelu maszyna staje się częścią większego systemu.

Dla producentów i dystrybutorów maszyn oznacza to zmianę modelu sprzedaży. Coraz większe znaczenie będą miały:

• integracja urządzeń,
• automatyzacja przepływu materiałów,
• robotyzacja,
• oprogramowanie,
• analiza danych produkcyjnych,
• serwis predykcyjny,
• modernizacja istniejących maszyn,
• rozwiązania energooszczędne.

Co będzie napędzać rynek maszyn w kolejnych latach?

Na podstawie obecnych danych można wskazać kilka głównych czynników.

1. Koszty pracy

Spadek zatrudnienia w meblarstwie i rosnące wynagrodzenia zwiększają presję na automatyzację.

2. Konkurencja azjatycka

Rosnąca konkurencja Chin powoduje, że polskie fabryki muszą szukać przewagi w jakości, terminowości i produktywności.

3. Produkcja krótkich serii

Rosnąca liczba zamówień indywidualnych wymaga maszyn, które można szybko przezbroić i zintegrować z systemami CAD/CAM.

4. Automatyzacja transportu

Coraz większe znaczenie mają automatyczne magazyny, systemy transportu materiałów oraz roboty współpracujące.

5. Cyfryzacja

Przyszłość rynku nie będzie należała wyłącznie do producentów oferujących szybsze wrzeciono czy większą moc silnika. Coraz ważniejsze będzie połączenie maszyny z oprogramowaniem i całym systemem produkcyjnym.

Polski rynek maszyn meblarskich ma przed sobą ciekawy okres

Najnowsze dane dostępne w sierpniu 2026 roku pokazują rynek znajdujący się w okresie głębokiej transformacji.

Produkcja mebli spada, zatrudnienie maleje, eksport znajduje się pod presją, a jednocześnie rośnie znaczenie inwestycji w technologie zwiększające wydajność.

Szczególnie interesujący jest segment centrów CNC, którego import do Polski przekraczał w ostatnim analizowanym okresie 44 mln USD rocznie. Równie duży jest rynek maszyn do cięcia, gdzie sam import w 2024 roku przekroczył 52 mln USD.

Nie oznacza to oczywiście, że cały rynek maszyn meblarskich będzie rósł w takim samym tempie. Inwestycje będą bardziej selektywne. Producenci mebli będą dokładniej liczyć stopę zwrotu, czas amortyzacji i wpływ technologii na koszt jednostkowy produktu.

To właśnie dlatego kolejnym etapem rozwoju polskiego meblarstwa może być nie zwiększanie liczby pracowników, lecz zwiększanie wartości produkcji przypadającej na jednego pracownika dzięki automatyzacji.

Źródła danych

• <a href=”https://ssgk.stat.gov.pl/Przemysl.html” target=”_blank” rel=”noopener noreferrer”>Główny Urząd Statystyczny – Sytuacja społeczno-gospodarcza kraju, Przemysł, dane za I półrocze 2026 r.</a>
• <a href=”https://pfr.pl/artykul/kompendium-polskie-meble-lipiec-2026” target=”_blank” rel=”noopener noreferrer”>Polski Fundusz Rozwoju – Kompendium polskie meble, lipiec 2026</a>
• <a href=”https://pfr.pl/artykul/kompendium-polskie-meble-czerwiec-2026” target=”_blank” rel=”noopener noreferrer”>Polski Fundusz Rozwoju – Kompendium polskie meble, czerwiec 2026</a>
• <a href=”https://wits.worldbank.org/trade/comtrade/en/country/POL/year/2024/tradeflow/Imports/partner/ALL/product/846591” target=”_blank” rel=”noopener noreferrer”>World Bank WITS / UN Comtrade – Polska, HS 846591, import maszyn do piłowania w 2024 r.</a>
• <a href=”https://wits.worldbank.org/trade/comtrade/en/country/All/year/2024/tradeflow/Imports/partner/POL/product/846591” target=”_blank” rel=”noopener noreferrer”>World Bank WITS / UN Comtrade – Polska, HS 846591, eksport maszyn do piłowania w 2024 r.</a>
• Dane handlowe UN Comtrade wykorzystane w analizach rynku centrów obróbkowych HS 846520.

Stan danych: sierpień 2026 r.

Ww. materiał opracowany przez redakcję portalu www.meblarstwo.eu
© iPortale.pl Sp. z o.o. | Wszelkie prawa zastrzeżone.